Lizetia

Lizetia สงครามนางสนม ๖.๒ -จบ-

posted on 27 Oct 2011 09:56 by lookpadlittle in Lizetia directory Fiction
[SF] Lizetia สงครามนางสนม (m-preg)

Couple : YunhoxJaejoong, YuchunxJunsu
By : l-o-o-k-p-a-d
Note1 : จบซะทีวุ้ย แม่มกว่าจะจบ
Note2 : จบได้แบบนี้ อย่าว่าเค้าน้า ปั่นไม่ออกแล้ว ><"
Note3 : SF เฟร้ยยยย ในที่สุดมันก็เป็น SF (ที่มี 97 หน้าเอสี่--")




จบ(ห่วยๆ)ซะทีน้า อย่าว่าเค้าTT














6









รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่ใบหน้าหวานซึ้งก่อนเจ้าตัวจะตรงรี่พาร่างอ่อนแอ้นเข้าใกล้ชิดร่างสูงโปร่งทรงอำนาจ พลางกระซิบแผ่วเบาพร้อมกับใช้สองมือลูบไล้ไปตามลาดไหล่กว้าง 


“ฝ่าบาท....เป็นอะไรไปเพคะ” 

ลมเบาพ่นรดใบหู กระตุ้นความรุ่มร้อน อึดอัด อยากกระสันให้พลุ่งพล่านจนน่าฉงน ตาคมปิดลงพยายามสกัดกั้น แต่มือนิ่มที่เริ่มรุกลูบไล้ที่แผ่นอกแกร่งก็ทำเอาลมหายใจติดขัด


“เจ้า...ออกไป..!” สุรเสียงทุ้มกลั่นสั่งชัดคำ มือหนาจับมือนุ่มที่ลูบไล้แผ่นอกตามรอยแยกของเสื้อคลุมออก...มันเกิดได้อย่างไร มันเกิด ‘ความรู้สึก’ เช่นนี้กับเราได้อย่างไร

“ฝ่าบาท....ทรงไล่หม่อมชั้นได้อย่างไรเพคะ...ในเมื่อ...ทรงต้องการถึงเพียงนี้” ร่างอรชรของสนมเอกไม่ถอยกลับ หากแต่เบียดแนบชิดยิ่งขึ้น อกอิ่มแนบแน่นกับแผ่นหลังกว้างเมื่อใบหน้าโน้มมาใกล้ชิดจนลมหายใจร้อนรดลงแก้มสาก แทบจะรู้สึกได้ว่าจมูกสวยและปากอิ่มประทับลงพระปรางกร้านแดดเรียบร้อยแล้ว

“ที่ฝ่าบาทต้องไล่...มิใช่คนพวกนั้นหรือเพคะ” เยื้องย้ายร่างกายเสียดสีเคียงข้างก่อนหาญกล้าลงนั่งที่ขาแข็งแกร่ง สองมือเลื้อยผ่านแผ่นอกน่าซบอิงไปคล้องคอแล้วจึงออดอ้อนเสียงหวานพลางพรมจูบเรื่อยจากช่วงคอถึงสันคาง “ทรงต้องการมิใช่หรือเพคะ”

“เรา...”

“ทรงต้องการ....ต้องการยิ่งนัก..หม่อมชั้นรู้” ปล่อยมือข้างหนึ่งลูบไล้ลงเรื่อยตั้งแต่ช่วงไหล่ลงไปถึงหัตถ์หนาที่ทิ้งตัวกำแน่นแล้วคว้ามันเกาะกุมและแก้แกะนิ้วที่เคยกำออกเพื่อนำมาวางลงที่หน้าขาเนียนที่โผล่ออกตามรอบแยกของชุดตน

“อา...”

“ทรงต้องการยิ่งนัก หม่อมชั้นรู้....” ปากอิ่มทาสีแดงชาดยิ้มกระหยิ่มหวานหยด พลางยืดตัวให้หน้าสวยอยู่ระดับเดียวกับพักตร์หล่อเหลาอกอิ่มเบียดชิดกับความแข็งแกร่งน่าซบอิงเบื้องหน้า “จะมีผู้ใดสนองความต้องการของฝ่าบาทได้เช่นหม่อมชั้น หามีไม่” สิ้นเสียงก็โน้มตัวประทับจูบหมายเร่งเร้า ทว่า..




นั่นกลับชักพาสติที่ ‘เกือบ’ เตลิดให้กลับคืน



“แต่เราไม่ต้องการเจ้า!!!” แรงผลักมหาศาลถูกปล่อยจนร่างงามล้มลงกระแทกพื้น เมื่อหัตถ์หยาบที่เคยวางไว้ที่ต้นขาเรียวเปลี่ยนมาจับเหวี่ยงจนร่างสนมเอกล้มลงก้นกระแทก

“ฝ่าบาท!!”

“เรา..เราไม่ต้องการใครทั้งนั้น..หากไม่ใช่แจจุง!” ราชายุนโฮหอบจนน่ากลัว ทั้งอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน...ทั้งความต้องการที่ยังพุ่งสูง....

“พระสนมเอกแจจุงจะทำสิ่งใดให้ฝ่าบาทได้เพคะ ในเมื่อท้องแก่เพียงนั้น” เสียงหวานเกรี้ยวกราดหัวเสียด้วยเสียแผน

“ท้องโตโย้เช่นนั้นจะช่วยอะไรฝ่าบาทได้ ต้องหม่อมชั้น หม่อมชั้นสิเพคะ!”
“ได้ไม่ได้..อย่างไรเราก็ไม่ต้องการเจ้า!”

“ฝ่าบาท!!”

“เราไม่รู้หรอกนะ ว่าเราเป็นเช่นนี้เพราะเหตุใด แต่เรามั่นใจว่ามันต้องเป็นเพราะเจ้า!!

“ฝ่าบาท....อย่าทรงโทษหม่อมชั้นเช่นนั้น...ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือระบายความต้องการของพระองค์...พระองค์ทรงรู้สึกเช่นนี้แล้ว..หากไม่ระบายออกจะทรงทรมานนักนะเพคะ” มิยองรวบรวมสติ กัดฟันรวมเสียงให้หวานเช่นเดิม อย่างไรก็ช่าง..เราต้องท้องให้ได้....

“เรา...จะกำจัด..มันด้วยตัวเราเอง...เจ้า...ออกไป!!”

“ไม่เพคะ หม่อมชั้นไม่ออก พระองค์...กำจัดมันโดยพระองค์เองไม่ได้หรอกเพคะ เมื่อโดนยาเช่นนี้”

“นั่นไง..เจ้าทำจริงด้วย หึ...แต่ถึงเราจะกำจัดมันเองไม่ได้ แต่เราก็ไม่ต้องการเจ้า เทยัง! เจ้าจะยืนบื้ออยู่ทำไม เอาพระสนมเอกไป...ไปขัง..รอการตัดสิน..โทษฐาน..วางยาเรา!!”
“พะยะค่ะ”

“ฝ่าบาท!! ทรงทำเช่นนี้กับหม่อมชั้นไม่ได้นะเพคะ หม่อมชั้นเป็นถึงธิดาแห่งซีเวียร์”

“งั้น...งั้นหรือ..เจ้าคิดว่าเรากลัวงั้นหรือ อาราแห่งราซิสเรา..ยังส่งกลับไปแล้ว และกับเจ้า..กล้าวางยาเรา...เราจะ...ไม่กล้างั้นเหรอ..เทยัง..เอาตัวนางออกไป!!”

“กรี๊ดดดดด ไม่! อย่ามาจับตัวเรา... ปล่อย! ฝ่าบาท... ฝ่าบาทให้หม่อมชั้นไปแล้วจะทำเช่นใดกับร่างกายพระองค์ จะให้สนมเอกแจจุงผู้เป็นที่รักของพระองค์บำบัดให้เช่นนั้นหรือเพคะ สนมเอกท้องแก่ที่ที่ท้องน่ะ ก็ท้องกับใครก็ไม่รู้งั้นเหรอเพคะ” มิยองดีดดิ้นจนหลุดการจับกุม หน้าสวยขึ้นสีแดงด้วยอารมณ์โมโหและด้วยจนตรอก จึงต้องใช้เล่ห์ครั้งสุดท้ายปล่อยความคิด ข้อสันนิษฐานส่วนตนใส่ร้ายคนอีกคนให้ล่มจมไปด้วยกัน....หากเราไม่ได้..เจ้าก็ต้องไม่ได้ ไม่มีผู้ใดได้!...



“เจ้าพูดอะไร!”


“หม่อมชั้นพูดความจริง แจจุงมันไม่ได้ท้องกับพระองค์ ใครๆก็รู้มันถวายตัวกับพระองค์เพียงครั้งเดียว แล้วมันจะท้องได้อย่างไร แล้วฝ่าบาท... ฝ่าบาทแน่ใจได้อย่างไรว่า มันท้องลูกของพระองค์ ชายหญิงโอกาสท้องต่างกันพระองค์ก็ทรงทราบ สนมอื่นๆเองก็หามีสักคนท้องไม่”


“นั่นมันเป็นเรื่อง...ของ..เรากับแจจุง”


“แต่มันก็มีความหมายแห่งแคว้น พระองค์ต้องการอุ้มชูลูกคนอื่นเป็นโอรสของพระองค์หรือเพคะ อ่า..ไม่สิ ไม่ใช่คนอื่นสิ หลานของพระองค์สินะ ในเมื่อบิดาของมันคือท่านชายชางมิน อนุชาแห่งพระองค์!”

“เจ้า!!”

“ตกใจหรือเพคะ หึ ตกใจที่คนรักของพระองค์กับอนุชาคนสนิทหักหลังพระองค์เหรอเพคะ ฝ่าบาท..ฝ่าบาทที่น่าสงสารของหม่อมชั้น...”

“หึ หาเป้นเช่นนั้นไม่ เราตกใจในความคิดชั่วๆของเจ้าต่างหากมิยอง.. ‘เรารักแจจุงและเราก็เชื่อใจแจจุง’ แน่นอนเราเชื่อใจน้องชายของเราชางมินด้วย น่าสมเพชยิ่งนักที่เจ้าซึ่งเป็นธิดาแห่งซีเวียร์จะมีความคิดที่ต่ำทรามเช่นนี้ได้!”


“ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงด่าหม่อมชั้นหรือเพคะ ฝ่าบาท...ฝ่าบาททรงโง่เขลานัก มันไม่ได้ท้องกับพระองค์ มันไม่มีทางท้องกับพระองค์ ไม่มีทางท้องขึ้นมาได้ ไม่มี พระองค์โง่ โง่ โง่ กรี๊ดดดดดดดดดด”


“จับนางออกไป นางเป็นบ้าคุ้มคลั่งเสียแล้ว จับนางออกไป!!”


“ไม่ ไม่เพคะ พระองค์ต้องฟังหม่อมชั้น ต้องฟังหม่อมชั้น มันไม่มีทางท้องกับพระองค์ ไม่มี...หึ มันจะท้องได้อย่างไร ให้เมื่อมันกินยาขับลูกจากหม่อมชั้น..พวกมัน...พวกมันทุกคน สนมทุกคนได้กินกันหมด แล้วจะท้องได้อย่างไร จะท้องได้อย่างไร!!!” คนงามบัดนี้คุ้มคลั่งด้วยผิดหวังรุนแรง พูดพร่ำเพ้อ ร้องกรี๊ดกร๊าด และพยายามดิ้นให้หลุด ฝืนการจับลากออกของเทยังและเหล่าทหาร ขณะที่นางกำนัลคนสนิทได้แต่ยืนมองร้องไห้


“ยาขับ...งั้นหรือ...?”


“เพคะ ยาขับ..พระองค์ไม่รู้จักหรือเพคะ ฮ่าๆ เขลาเสียจริง หม่อมชั้นจะบอกให้เอาบุญ ยาขับก็ยาทำให้แท้งลูกตั้งแต่ยังไม่เป็นตัวไงเพคะ หม่อมชั้นให้มันกินทั้งหมดนั่นแหละ สนมของพระองค์ทุกคนน่ะ หม่อมชั้นให้กินมันก็กิน โง่ โง่กันทุกคน ฮ่าๆ พระองค์ก็โง่...โง่เสียจริง”

“เจ้า...ร้ายกาจยิ่งนัก”

“หม่อมชั้นหรือร้ายกาจ หม่อมชั้นมีพระองค์คนเดียว รักเพียงพระองค์ หม่อมชั้นร้าย? หม่อมชั้นผิดเหรอเพคะ หึ แต่หม่อมชั้นว่าคนที่ผิดยิ่งกว่ามันคือแจจุงของพระองค์ มันมีชู้ มันมีชู้ได้ยินหรือไม่ ทั้งๆที่หม่อมชั้นชี้ทางสว่างแก่พระองค์ขนาดนี้ ยังหาว่าหม่อมชั้นร้ายอีกหรือ หึหึ คนที่ร้ายน่ะมันต่างหาก ไอ้แจจุงนั่นต่างหาก ท้องกับใครก็ไม่รู้ มีหน้ามาบอกว่าเป็นลูกพระองค์ ถ้าพระองค์จะจัดการหม่อมชั้นก็จัดการมันด้วยสิเพคะ มันกินยาของหม่อมชั้นแล้ว มันไม่มีทางท้องกับพระองค์ได้ ไม่มีทาง ไม่มีท๊าง!!” เสียงหวีดขึ้นแหลมท้ายคำ ตากลมขวางด้วยอารมณ์แรงพุ่งทะยาน ....ไม่ยอมข้าไม่ยอม เมื่อเข้าไม่ได้ เจ้าก็ต้องไม่ได้ แจจุง!...


ร่างสูงสูดลมหายใจลึกยาว แล้วส่งเสียงตอบดังก้องด้วยมั่นใจ


“เสียใจด้วยนะ แต่แจจุงไม่ได้กินยาของเจ้า ไม่ได้กินเจ้าได้ยินหรือไม่”
“ไม่ได้กิน? หึ ฝ่าบาทรู้ได้อย่างไรเพคะ อย่าปกป้องมันเลย อย่าทรงโง่เง่าปกป้องมันอีกเลย”


“เรารู้ก็แล้วกัน”




.....ท่านพี่พะยะค่ะ น้องว่าสนมของท่านพี่ ญาติของน้องท่าทางจะมีความคิดแปลกๆนะ วันก่อนที่น้องไปเยี่ยมหลังจากลุกขึ้นได้ น้องถามว่าอยากได้อะไรมั้ย รู้หรือไม่ว่าแจจุงตอบเช่นไร แจจุงตอบว่า อยากได้ขวดยาแก้วแบบที่พระสนมเอกมิยองให้ เพราะทำแตกไป.. แจจุงมีเก็บเศษที่แตกให้หม่อมชั้นดูด้วยนะพะยะค่ะ คราบยา น้ำยาบางส่วนยังมีอยู่เลย ท่าทางคงไม่ได้กิน น้องเลยต้องไปหามาให้ แปลกคนจริง แทนที่จะตอบว่าอยากได้เครื่องประดับผ้าแพรพรรณ กลับอยากได้ขวดยา แถมน้องได้ยินบ่นงุบงิบว่ายังไม่ได้กินเลย ไม่รู้พระสนมเอกจะรู้มั้ย..ด้วยอีกนะพะยะค่ะ ไม่ไหวๆ น้องท่านพี่ยูชอนของน้อง พระสนมของท่านพี่เป็นคนแปลกเสียจริง ฮ่าๆ...




“และเราก็เชื่อใจแจจุงกับชางมินมากด้วย เจ้าหยุดบ้าได้แล้ว ทหารเอาพวกนางออกไป!!”

“ม่ายยยย ฝ่าบาท กรี๊ดดดดดดดดดดด หม่อมชั้นรักพระองค์ พระองค์จะทำเช่นนี้ไม่ได้ กรี๊ดดดด”

“เจ้ารักเรา แต่เราไม่ได้รักเจ้า เรารักเพียงแจจุง แจจุงเท่านั้น เอาออกไป ขังในคุกชั้นในที่เต็มไปด้วยสัตว์โสโครกที่แสนเหมาะกับความคิดและการกระทำอันต่ำช้าของนาง เอาตัวออกไป!!!”



ความเงียบสงบเกิดขึ้นในห้องกว้างของตำหนักใหญ่อีกครั้ง ร่างสูงของราชาของแคว้นจู่ๆก็หอบเหนื่อย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้า อารมณ์ร้อนรุ่มที่เคยจางหายด้วยเพราะโมโห มันราวกลับเป็นขึ้นอีก ความอึดอัดคับแน่นกระสันอยากเร่งเร้าจนดวงตาพร่ามัว ส่วนกลางพองหนาอยากหาไออุ่น มือหยาบอยากลูบไล้เนื้อนุ่มลื่น จมูกโด่งอยากดอมดมความหอมกรุ่น ปากหยักอยากชิมรสหวานล้ำ....อยาก...อยากเหลือเกิน...และอยาก..กับคนเพียงคนเดียว..แจจุง..



“ฝ่าบาท..ฝ่าบาทพะยะค่ะ ไหวหรือไม่พะยะค่ะ ให้หม่อมชั้นไปตามพระสนมเอกแจจุงดีหรือไม่” เทยังที่รู้ถึงอาการไม่สู้ดีของนายเหนือหัวทูลถามด้วยความวิตก จะทำเช่นไรดี...

“ไหว เราไหว ไม่ต้องตามแจจุง เรากลัว...แจจุงจะเป็นอันตรายได้”

“งั้นให้หม่อมชั้นไปตามสนมคนอื่นมั้ยพะยะค่ะ”

“ไม่...ไม่ต้อง..เราไม่ต้องการใครอื่น...ทั้งนั้น...เรา..ไม่อยากมีใครนอกจากแจจุง”

“แต่ฝ่าบาท...”

“เรา...เราจัดการเองได้ เรา..ขอกลับไปห้องนอน เจ้า...ไปพักได้”

“แต่ฝ่าบาท” พระวรกายหนาภายใต้ชุดสีดำคลิปทองหันกลับไปทางห้องบรรทมกว้าง ทิ้งเทยังมหาดเล็กคนสนิทให้มองตามอย่างไม่รู้จะช่วยเจ้านายตนอย่างไร ด้วยเพียงมองจากตรงนี้ก็รู้ว่า ยุนโฮ พระราชาของตนทุกข์ทรมานเท่าไร...



เราควรจะทำเช่นไรดี....







.



.



.


.







“อา....ทำไม...ยังไม่จบสิ้นเสียที” หัตถ์หนาที่เพิ่งหยุดกอบกุมส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนชั่วครู่ ต้องกลับมาลูบมันขึ้นลงอีกครั้ง...ทั้งๆที่ปลดปล่อยไปแล้วถึงสามครั้ง แต่ทำไม....

ตาคมหลับลงดื่มด่ำกับจินตนาการ ร่างขาวนุ่มเนียนของแจจุง เสียงครางหวานหูของแจจุง การตอดรับของช่องทางคับแน่นของแจจุง อ่า.....


“แจจุง...อืม...แจจุง....”
“แจจุง...” วรกายสูงโปร่งบนแท่นบรรทมกว้าง สวมเพียงชุดคลุมสีดำเพียงตัวเดียว แต่มันก็หลุดลุ่ยเห็นเพียงร่างกำยำแข็งแกร่งดุจชายชาตรี ตาคมปิดสนิทด้วยดื่มด่ำกับจินตนาการ

.


.
แจจุง..ของข้า....
.





“ยุนโฮ....ยุนโฮ...” เสียงหวานดังแว่วเข้าโสตประสาท กลิ่นหอมอ่อนสูดเข้านาสิก สัมผัสแผ่วเบานุ่มละมุนจับลูบแก้มสาก
“ยุนโฮ...ทรมานมากหรือ...” ใสดั่งระฆังแก้ว ชัดเจนราวอยู่ใกล้


“ให้...ให้แจจุง...ช่วย...มั้ย” แนบชิดจนมือที่กุมแกนต้องผละปล่อย ตาคมต้องลืมตื่นเพื่อเปิดสัมผัสรับรู้ “แจจุง!”


“ยุนโฮ....ทรมานมากหรือ” คำหวานถามซ้ำอีกครั้ง ตากลมจ้องมองระยะประชิด “ให้..แจจุงช่ว