Grandpa-Yun-and-Baby-Jae

SF : คุณปู่ยุนกับคุณหลานเบบี้แจจุง

Couple : YunhoxJaejoong

By : l-o-o-k-p-a-d

Note : 1. มามหาลัยคนเดียวอีกแระ แลปร้างตลอดๆ
2. มันเป็นเพียง SF อารมณ์ชั่ววูบฉลองเปิดบอร์ดส่วนตัว 
3. คุณปู่? ก็มีคนแนะนำมา อ่ะน่า..พี่ พ่อ อา น้า เบื่อแล้ว ปู่ดีกว่า ฮิยะๆ
4.มันเป็น sf เรื่องที่สองของชีวิ๊ตตตตตต
5.เพราะมันเป็นฟิคสั้นจึง"หักมุม"จบ ดังนั้นอดทนอ่านจนจบนะคะ







“คุณปู๊ววววว ลูกชอนแกล้งเบบี้แจจุงง่ะ คุณปู่ไปจัดการให้เบบี้แจจุงที ฮือ..ลูกชอนแกล้งเบบี้แจจุง”ร่างเล็กๆน่ารักของเด็กอายุสามสี่ขวบ ใส่ชุดสีแดงตัดกับผิวสีขาวเนียนละเอียดวิ่งมาจากทางหลังบ้าน มาซบตักของคุณปู่ ญาติที่เหลือเพียงคนเดียวที่นั่งแคะเล็บ เอ๊ย นั่งจิบกาแฟพร้อมดูราคาหุ้นของวันนี้ที่สวนหน้าบ้านอันเป็นกิจวัตรประจำวัน



“ไงครับ เบบี้ของปู่ ไหนเล่าให้ปู่ฟังซิ ใครแกล้ง หื้ม?”แขนแข็งแรงโอบอุ่มตัวนุ่มนิ่มที่เอาศีรษะทุยซบกับตักของเค้า ยกขึ้นมานั่งตัก มือใหญ่ลูบประโลมกลุ่มผมเส้นเล็กละเอียดไปมา ปากหยักคลอเคลียที่แก้มใสมีเลือดฝาดของหลานชายสุดที่รัก

“ลูกชอนฮะ ลูกชอนแกล้งเบบี้แจจุง ลูกชอนเรียกเบบี้แจจุงไปหา เบบี้แจจุงก็ไป พอเบบี้แจจุงยืนตรงหน้า ลูกชอนก็เอามือมาดึงกางเกงเบบี้แจจุงอ่ะฮะ”

“ดึงกางเกง?”

“ฮะ ดึงกางเกงเบบี้แจจุง แล้ว แล้วลูกชอนก็เอามือมาบีบน้องก้นเบบี้แจจุงที่คุณปู่บอกว่านุ่มดึ๋งๆด้วยฮะ”

“ไอ้ลูกชอน ไอ้เด็กขี้ก้าง ฮึ่มๆ”

“คุณปู่ไปจัดการเลยนะฮะ เบบี้แจจุงโกร๊ธโกรธ ง๊อนงอน ลูกชอนแล้วด้วยแหละ”

“ได้ครับ เดี๋ยวปู่จะจัดการไอ้เด็กขี้ก้างหัวเถิกเอง บังอาจมาบีบก้นหลานสุดที่รักของปู่ ฮึ้ย!!!”

“คุณปู่น่ารักที่สุดเลย จุ๊บ”



หึ ไอ้เด็กกี้ก้างยูชอน กล้ามาจับก้นขาวๆของเบบี้ของชั้นเหรอ หัวก็เถิก ปากก็ห้อย เนื้อก็ไม่มี เดินทียังกับวิญญาณเดินได้ ไม่รู้ว่าที่บ้านเลี้ยงแต่ไอติมที่ขายหรือไง ถึงผอมกระล่องขนาดนี้ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เพิ่งย้ายมาอยู่ติดกันไม่รู้ซะแล้วว่าแถวนี้ใครใหญ่ หึหึ ได้ๆๆๆ อยากโดนย้ายออกแบบไอ้เด็กโลมาตูดงอนที่มาแกล้งดึงเบบี้สุดที่รักไปอาบน้ำด้วยแล้วบีบปี๊ปๆ ที่อกเล็กๆของเบบี้บ้างใช่มั้ย แม่ง จะเฉดหัวออกจากซอยให้วิ่งลงทะเลไม่ทันเหมือนกันเลย หรืออยากจะโดนแบบไอ้เด็กปากเป็ดลูกบรรณารักษ์ห้องสมุดหมู่บ้าน ที่เอามือมาบีบปากแดงๆอิ่มๆของเบบี้แจจุงของชั้น ที่แม่กับพ่อมันโดนย้ายออกจากหมู่บ้านแทบไม่ทัน ชิชะ ย้ายมาอยู่ได้สามวันทำเรื่องนะ ไอ้เด็กก้างมีแต่ซี่โครง!!!




เล่นกับใครไม่เล่น แกล้งใครไม่แกล้ง มาแกล้ง เบบี้แจจุงของชั้น


ของชั้นเว้ย


ของ ชองยุนโฮคนนี้เท่านั้น!!!




.

.


หลาย.......สิบปีที่แล้ว....



“ยุนโฮ อึก....”ใบหน้าหวานซีดเซียว ส่งเสียงเบาแทบจับไม่ได้ความ มือขาวซีดยกไขว่คว้าหาคนรัก ที่นั่งเฝ้าเคียงข้างเป็นเวลาหลายเดือนที่ร่างเน่าๆ ผุๆ จวนพังนี้ นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่ที่โรงพยาบาล ตากลมโตสดใสที่เคยสุกสกาวแวววาวหม่นหมองตอนนี้มืดดับ ด้วยโรคที่รักษาไม่หาย




มะเร็งสมอง...




“แจจุง...แจจุง...ยุนโฮอยู่นี่ อยู่นี่นะครับ”มือหนาคว้าจับมือบางขาวซีดไว้แนบแก้ม น้ำตาลูกผู้ชายไหลหยดอย่างไม่อาย ใกล้แล้วสินะ ใกล้ถึงเวลาที่เราต้องจากกันแล้วสินะ พระเจ้าครับให้เวลาแจจุงอีกหน่อยไม่ได้หรือ
“ยุนโฮ....แจ...แจไม่ไหวแล้ว อึก....ทน...ไม่ไหวแล้ว”

“แจ...แจอย่าทิ้งยุนนะ เข้มแข็งไว้นะครับแจ เรา เราต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป....เราสัญญากันแล้วไม่ใช่หรือ”
“ยุน...แจ....แจ..ขอ...โทษแจคง...ทำ..ไม่ได้แล้ว แจ...ปวด..จน..ทนไม่ไหว....”

“ไม่แจ แจต้องทน แจต้องอยู่ แจจะทิ้งยุนไปเหรอ ถ้าแจไม่อยู่แล้ว แล้วยุนจะอยู่กับใครล่ะแจ”





“แจ..ขอโทษ...แต่..แจ แจสัญญา ถ้าชาติหน้ามีจริง...แจ...จะ...กลับ...มา...หา...ยุน






ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด





คำพูดผะแผ่วจบลง พร้อมๆกับเสียงสัญญาณชีพร้องดังยาว มือขาวซีดที่ไร้เรี่ยวแรงตกลงบนเตียงตามแรงโน้มถ่วงพร้อมกับเสียงตะโกนร้องของชายหนุ่มผู้สูญเสียคนรัก




“ม่าย.......................................................................................................!!”




.




“คุณยุนโฮคะ ดิชั้นทราบว่าคุณไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว แต่กิจการแสนล้านของคุณจะต้องมีผู้สืบต่อนะคะ ดิชั้นว่าเพื่อความมั่นคงของบริษัทและความเชื่อมั่นของลูกค้า คุณน่าจะรับเด็กสักคนมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมนะคะ คุณเองก็สี่สิบแล้ว”


.
“พ่อครับ นิโคลท้องแล้วครับ”


“พ่อครับ นิโคล...นิโคลคลอดแล้วครับ คุณพ่อได้หลานแล้วครับ ผู้ชายครับคุณพ่อ หลานผู้ชาย”



.



“คุณยุนโฮคะ”

“ว่าไงอึนยอง”

“เครื่องบินที่คุณชายกับคุณนิโคลโดยสาร....เอ่อ....ตกค่ะ คาดว่า...เอ่อ...”

“ไม่รอดสินะ...”

“ค่ะ”


“เบบี้แจจุงหลานปู่....อยู่กับปู่นะลูก ปู่จะดูแลหลานอย่างดีที่สุด”น้ำตาหยดใหญ่ไหลตกลงที่มือน้อยๆของเด็กทารกวัยสามเดือนที่จับนิ้วก้อยของเค้าแล้วยิ้มให้อย่างไม่รู้ประสีประสา อีกครั้งแล้วที่ยุนโฮต้องสูญเสีย อีกครั้งแล้ว......



.


.





คุณปู่วัยแปดสิบนั่งมองรูปภาพเก่าๆ ที่ร้อยเรียงเรื่องราวของเค้าเอาไว้ จมูกโด่งพ่นลมหายใจออกมา ก่อนที่มือหยาบที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาจะเก็บรูปภาพทุกชิ้นลงใส่กล่อง เก็บใส่ลิ้นชักไว้เหมือนเดิม



ความรักของเค้ากับแจจุง





การเติบโตของหลานนอกไส้เบบี้แจจุง

แจจุงกับเบบี้แจจุง เหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก




ความรู้สึกนี้มีมานานแล้ว ตั้งแต่เบบี้แจจุงเล็กๆ แต่เค้าก็ได้แต่เก็บเอาไว้ภายใน แจจุงทำตามสัญญาที่ให้ แต่...เร็วเกินไปหรือเปล่า เราเหมาะสมกันหรือ คุณปู่กับหลานที่เลี้ยงมากับมือ อายุห่างกันหกสิบกว่าปีมันเหมาะสมงั้นเหรอ....




ความรู้สึกต้องเก็บงำเอาไว้ภายใน ทำได้แต่เฝ้ามองการเติบโตของหลาน เฝ้ามองรอยยิ้มที่หลานให้กับคนอื่นๆ แต่สุดท้าย.....









“คุณปู๊ววววววววว นั่งทำอะไรอยู่ฮะ เดี๋ยวก็ไม่หล่อหรอก พรุ่งนี้งานแต่งงานของเราแล้วน๊า”






นั่นแหละครับ อายุมันเป็นเพียงตัวเลข ถ้าเรารักกัน หัวใจเชื่อมถึงกัน หึหึ แก่วัยเกือบแปดสิบ ใกล้เข้าโลงอย่างผมก็กินเด็กได้ อุวะๆ



เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว เบบี้แจจุงของผมอายุครบสิบเจ็ดปี วันนั้นผมจัดงานวันเกิดให้หลาน พร้อมๆกับที่พยายามจะตัดใจให้ขาดจากความสวยน่ารักของหลานคนนี้ที่มีมากขึ้นทุกวันๆ จนผมแทบจะอดใจไม่อยู่ ร่างกายของผมมันฟิตปั๋ง ผมต้องจินตนาการไปเองทุกคืน ผมต้องอดใจตลอดเวลาที่หลานผมมาซุกไซร้นั่งตัก ผม...ควรตัดใจเสียที




ผมจะรับภรรยา!!!




วันนั้นทันทีที่ผมบอกกับเบบี้แจจุงหลานสุดที่รัก วันนั้นเองผมก็ได้รับรู้ว่า หลานของผม ‘ให้ท่า’ ผมมาตลอด ทั้งที่มานั่งตักโอบคอ ทั้งที่เอาหน้ามาซุกที่คอของผม ทั้งที่แกล้งจุ๊บที่ริมฝีปาก ทั้งที่ชวนอาบน้ำด้วยกัน ทั้งที่ขอนอนซุกอก





ทั้งหมดนั่น หลานผม ‘ให้ท่า’


ให้ท่ามาตลอดระยะเวลาเกือบสิบปี





ให้ตายเถอะพระเจ้า....นี่มันอะไรกัน สอบถามกันไปมาถึงได้รู้ว่า ความทรงจำของผมกับแจจุงคนก่อน เบบี้แจจุงของผมจำได้หมด จำได้ หรือที่เรียกว่าระลึกชาติได้ตั้งแต่อายุครบสิบขวบ ผมไม่อยากจะเชื่อ นี่มันเรื่องจริง หรือนิยายแฟนตาซีกันแน่

แล้วตั้งแต่วันนั้นที่ผมรู้ เราสองคนก็ตัดสินใจทิ้งกิจการทุกอย่างและย้ายที่อยู่ใหม่ เพื่อที่ว่าต่อไปในอนาคต จะได้ไม่มีใคครหาเราได้ อา...ผมได้ว่าเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อน หรือ ปู่รักหลานก็ได้ ใช่มันดูผิดศีลธรรม เราสองคนย้ายมาอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก แต่อย่างนั้นก็ตาม ผมต้องอดใจรออีกหนึ่งปี รอให้แจจุงเรียนจบมอปลาย แล้วเราจะแต่งงานอยู่ด้วยกันตลอดไป

“คุณปู่ เบบี้แจจุงจะเรียกคุณปู่แบบนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วน๊า ตั้งแต่พรุ่งนี้เบบี้แจจุงจะเป็น ‘แจ’ คุณปู่จะเป็น ‘ยุน’ เราสองคนจะเป็นแค่ ‘ยุนแจ’ นะฮะ” ร่างบอบบางน่ารักขึ้นมานั่งตักของผมตามความเคยชิน ปากอิ่มสีแดงน่าจูบนั่นพูดจาน่ารักน่าฟัง จนผมแทบอดใจไม่ไหว





เราสองคนจูบกัน....


สิบแปดกับแปดสิบรักกันผิดตรงไหนหรือ????





.


งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา งานแต่งงานของเราสองคน ที่มีเพียงแค่เราสองคน เราจัดพิธีง่ายๆ เราสาบานรักกันที่ริมผาสวย สวมแหวนให้แก่กันและกัน จูบปฏิญาณแก่กัน และสวมกอดกันแนบแน่น ทุกๆอย่างมีเพียงแค่เรา
และแม้แต่ตอนนี้บนเตียงนี้ก็มีเพียงเราสองคน


คนแก่อายุเกือบแปดสิบอย่างผมและเด็กหนุ่มวัยสิบแปดอย่างเบบี้แจจุงสุดที่รัก


ร่างกายของเราเปลือยเปล่า มือของเราป่ายปะลูบไล้สร้างความหฤหรรษ์ให้แก่กันและกัน ก่อสร้างปลุกปั่นอารมณ์ให้แก่กันและกัน โดยที่ริมฝีปากของเราไม่ได้ห่างกันแม้แต่เพียงนิด ครั้งนี้คือครั้งแรกของแจจุง ผมจะพยายามทำให้เค้าประทับใจที่สุดแม้ว่าผมจะโรยราเรื่องพรรคนี้ไปพอควร และถึงแม้ว่าผมจะชราลงไปก็ตาม


ร่างบอบบางของหลานผมเริ่ดขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ผมชักพา ผิวนวลเนียนที่ผมเฝ้ามองและถนอมมาตลอดสิบแปดปีเต็มไปด้วยริ้วรอยสีชมพูแดงที่ผมบรรจงสร้างปากอิ่มแดงเจ่อเผยอน้อยๆรอให้ผมป้อนรสหวานเฝื่อนของเจ้าตัวที่ผมเคลียเคล้าจนพุ่งถึงขีดสุดแล้วปลดปล่อย


บทเพลงแห่งรักของเราสองคนยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด เราสองคนบดเบียดริมฝีปากกันอย่างโหยหา พร้อมกับมือของผมที่เคยได้แต่ลูบให้ทางเอ็นดู เปลี่ยนเป็นลูบไล้เล้าโลมที่ต้นขาอ่อนแล้วสอดแทรกเบิกทางจนหน้าของหลานเหยเก แต่ก็พยายามยิ้มรับความสุขที่มากยิ่งกว่า


เสียงของเตียงไม้ในห้องนอนบ้านริมผาลั่นเอียดอาดตามแรงกระแทกที่ผมส่งและร่างบอบบางนุ่มนิ่มที่สวนกลับ แต่อย่างไรนั้นหลังบางของหลานผมก็ไถลไปตามแรงที่ผมส่งนำ ปากอิ่มอ้าออกร้องครางเสียงหวานตามพายุแห่งอารมณ์ จากช้าเป็นเร็ว.....และเร็วเป็นช้า...หมุนวน....สะกิด...กระแทก....ลึกล้ำ...






“อึก.....”



“อ่ะ...”



“อ๊ะ...”



“อ่ะ...”








จนในที่สุด..............




ทุกอย่างที่เสร็จสิ้นสมบูรณ์.......




เราสองคน.....
















“คุณปู๊วววว ตื่น!!! เบบี้แจหิวข้าวแล้วป้อนเบบี้แจจุงที ตื่นซีฮะเดี๋ยวเบบี๋แจจุงไปโรงเรียนไม่ทันนะคุณปู่ เบบี้แจอยู่อนุบาลสองแล้ว ไปสายไม่ได้นะฮะ คุณปู๊ววววววว”


“อา...อื้ม...แจจุง”


“คุณปู่ฮะ ตื่นสิฮะ ป้าอึนยองงงงง คุณปู่ไม่ยอมตื่นมาป้อนข้าวเบบี้แจจุงอ่ะฮะ แต่.....เอ๊ะ...อุ๊....คุณปู๊วววววววว .........ไม่น่าเชื่อ....”ตาโตๆมองไปที่จุดๆหนึ่ง













“คุณปู่ฉี่รดผ้าด้วย ตรงช้างน้อยคุณปู่เปียกแฉะเลยอ่ะคิคิ คุณปู่ฉี่รดผ้า”








~~~The end~~~

edit @ 20 Oct 2011 10:46:10 by lookpad_little

edit @ 20 Oct 2011 10:50:38 by lookpad_little