.

 

 

 

 

 

 

.

 

.

 

ไม่ได้เขียนไรเพิ่มเลย ไม่ได้แก้ด้วย ก่อนอ่านคิดก่อนน้า ต่อก็ไม่ได้ต่อด้วย แต่ก็ลงๆไปเหอะ แหะๆ

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

.

๒.๒

เสียงครวญครางด้วยความสุขสมดังเล็ดลอดเข้ามา ความรุ่มร้อนของคนสองคนที่เป็นจุดเกิดเสียงบาดลึกในใจนี้คงเกิดขึ้นไม่ไกลนัก น้ำตารินไหลอาบแก้ม ทั้งหมดจะโทษใครได้นอกจากโทษตัวเอง ชีวิตที่ควรสดใสดูน่าหวาดกลัวขึ้นทุกที วงแขนเล็กโอบกอดรอบตัว เพียงค่ำคืนแรกก็ทำเรื่อง..อยากจะตะโกนให้ทรงเสด็จกลับมา แต่ก็ละอายกับทุกสิ่งทุกอย่าง เพียงแค่อยากขอความเมตตา แต่ก็ไม่คิดว่าจะทรงเห็นเป็นอื่น อยากจะวิ่งหนีออกไปให้ไกลๆ แต่เท่าที่ทำนี้ก็ผิดกฎจนอยากจะแก้

 เสียงสุขสมที่ได้ยิน มันแทรกแสบเจ็บลึก แม้ไม่ได้อยากก้าวมาจุดนี้ในวันนี้ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าจะไม่อยากก้าวเข้ามาเคียงคู่... ทว่า...

 

เจ้าทำสิ่งใดลงไปกันแจจุง

 

เสียงที่เกิดขึ้นไม่ไกล ไม่เจ็บปวดเท่าเสียงเล็กๆที่กล่าวโทษตัวเองดังก้องอยู่ในอก มันกู่ร้องอยู่ในใจว่าสิ่งที่เกิดทั้งหมดนี้เกิดจากผู้ใด เกิดเพราะใคร

 

นั่นเพราะ...เจ้าปฏิเสธพระองค์เอง

 

เพราะเจ้าปฏิเสธพระองค์เอง

 

เพราะเจ้าปฏิเสธเอง

 

เพราะเจ้าเอง!!!

 

ร่างบอบบางยกแขนหนึ่งโอบกอดตัว อีกข้างยกมือปิดปากที่เพิ่งได้รสจูบจากคนเมื่อครู่ปิดกลั้นเสียงสะอื้น ความกลัวต่อวันข้างหน้า ความกลัวต่อการโดดเดี่ยวที่กำลังจะเกิด มันช่างร้ายกาจนัก

.

.

.

 

สายตาแปลกประหลาดจากเหล่ามหาดเล็กที่เห็นชั่วขณะ ขณะที่เดินผ่านก็ทำให้แจจุงรู้แล้วว่า เหตุการณ์เมื่อคืนคงได้รับการบอกเล่าจากปากต่อปากอะไรสักอย่าง

 ใบหน้าหวานที่เคยสดใสเมื่อวันก่อนดูอิดโรยจนแม้จะได้รับการแต่งแต้มให้ดูมีสีสันกลบเกลื่อนรอยบวมช้ำจากดวงตาก็ดูจะปิดมันไม่มิด ร่อยรอยแห่งน้ำตาและความเสียใจปรากฏชัดเหลือเกินจนจีฮโยที่ได้รับการอนุญาตให้มาปรนนิบัติในรุ่งเช้ายังตกใจ และไถ่ถามกับสิ่งที่เกิด แต่แจจุงก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

 

“ไม่มีอะไร พี่จีฮโย...ไม่มีอะไร”

 

หากชีวิตต้องดำเนินต่อไป.... ตามหมายกำหนดการ เมื่อจักรพรรดิทรงแต่งตั้งจักรพรรดินี ก็ต้องแต่งตั้งสนมชุดแรกตามธรรมเนียม และการแต่งตั้งนั้นจะต้องมีจักรพรรดินีอยู่ร่วม ด้วยทรงสำคัญที่สุดในฝ่ายใน

 

การณ์เหล่านี้เป็นประจำตามมณเฑียรบาล ขุนนางและเมืองภายใต้อารักขาทั้งหลาย มักทูลถวายองค์หญิง องค์ชาย หรือบุตรที่เหมาะสมเข้าถวายงานแก่กษัตริย์พระองค์ใหม่ และถวายตัวแด่พระจักรพรรดินีผู้ดูแลฝ่ายใน ซึ่งการแต่งตั้งเหล่านี้จะกระทำเป็นการภายใน เพราะหาใช่ตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่เคียงคู่องค์ราชาไม่ แต่ทว่าก็ต้องบรรจุตามระเบียบ ดังนั้นเมื่อการเลี้ยงฉลองและแต่งตั้งแห่งจักรพรรดินีเลิกรา พิธีแต่งตั้งสนมชุดแรกที่จะถวายงานในรัชกาลใหม่นี้จึงเริ่มขึ้น

 

ส่วนเหล่าพระสนมของจักรพรรดิพระองค์เก่าหากไม่มีโอรสธิดาของตนให้พึ่งพิง ก็ต้องได้ย้ายไปอยู่พระราชวังฤดูร้อนจนสิ้นอายุ เพราะโดยมากแล้วจักรพรรดิแต่ละพระองค์มักจะมีพระสนมมากมายนับไม่ถ้วน ตามจำนวนรัชกาลที่เพิ่มขึ้น ดังนั้น เมื่อผลัดรัชกาลเหล่าสนมต่างๆ จึงต้องย้ายออกไป ยกเว้นก็แต่พระพันปี ที่จะดูแลฝ่ายในร่วมกับจักรพรรดินี ทว่า..รัชกาลนี้ พระพันปีได้ล่วงลับไปเสียนานแล้ว ดังนั้น ตำแหน่งที่จักดูแลฝ่ายในทั้งหมด จึงไม่พ้น แจจุง...

 

และพิธีแต่งตั้งพระสนมชุดแรกนี้ ก็ทำให้แจจุงได้พบกับยุนโฮอีกครั้ง หลังจากที่จีฮโยมารับกลับตำหนักประจำตำแหน่งของตนที่อยู่ติดกัน

 

 

“ถวายพระพรฝ่าบาท” แจจุงย่อกายลงเล็กน้อยก่อนลงนั่งที่เก้าอี้เคียงคู่กัน

 

“ดูเจ้าสบายดีนี่ แจจุง... หึ เจ้าจักมิถามหรือสงสัยสักนิเลยหรือ เรื่องผ้าปูที่นอนของเจ้า”

 

ด้วยความเสียใจและโทษตัวเองอยู่ตลอด จนผล็อยหลับไปเมื่อใกล้รุ่งสางทำให้จักรพรรดินีพระองค์ใหม่ลืมข้อนี้ไปเสียสนิท

 

“ราชครู และมหาดเล็กน้อยใหญ่คงคิดกันนะ ว่าจักรพรรดินีของพวกเค้า ‘ไม่บริสุทธิ์’ หรือไร เหตุใดผ้าปูจึงไม่มีเลือดสักหยด”

“....”

 

เจ้าของใบหน้าสวยแต่อ่อนล้าทั้งกายใจ ก้มหน้าหลุบต่ำ มือขาวกำแน่นที่ชายเสื้อบางพลิ้วตัวยาว

 

“หึ ไม่ต้องกลัวหรือเสียใจไป ต่อไปคนก็จะลืมเรื่องนี้ เพราะจะมีเหล่าสนมมากมายมาทำหน้าที่แทนเจ้า

 จักรพรรดินีผู้เย่อหยิ่งของข้า”

 

 

สิ้นคำกระซิบขององค์จักรพรรดิ เรือนร่างงดงามค่อยทยอยเดินเข้ามาสู่ห้องโถงเล็กในตำหนักกลาง ความงดงามของพวกเขาทั้งหลายดูละลานตายิ่ง หัวใจของแจจุงเต้นหนึบแปลกๆ

 

มหาดเล็กก้าวออกมากางแผ่นทองออกอ่านเบิกชื่อพระสนมประจำตำแหน่งที่จารจรด

 

 

“ฮวังมิยอง แห่งตระกูลฮวัง ตำแหน่งพระสนม”

 

 

แต่เพียงชื่อแรกที่เอ่ยเรียก ก็ทำเอาจักรพรรดินีต้องใจกระตุกรุนแรง ชื่อนี้มิใช่หรือที่ทรงเรียกหาเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

 

 

“หม่อมฉันฮวังมิยอง ถวายพระพรฝ่าบาท”  เสียงนี้ไม่ใช่หรือที่ครวญครางสุขสม บาดลึกในใจราวมีดกรีดแทง

 

หญิงสาวสวยสะคราญ เดินออกมาจากแถวที่ยืนเรียงด้านหน้า ยอบกายลงอ่อนช้อย ปากสีแดงปล่อยเสียงหวานหยด ก่อนเงยสายตามองผู้ทรงอำนาจ

 

“ถวายพระพรจักรพรรดินี ขอทรงพระเจริญ” พระสนมใหม่ก้มใบหน้าลงอีกครั้ง ก่อนจะเงยขึ้นสบดวงตาหวานติดเศร้าของคนที่ได้รับเกียรติยศสูงกว่า ดวงตาเรียวที่บรรจงวาดมาอย่างดีฉายแววประหลาด มุมปากแดงที่ทาด้วยชาดชั้นหนึ่งยกยิ้มที่แจจุงรู้แก่ใจว่านั่นคือ... ยิ้มเยาะ

 

มือขาวลอบกำจนเล็บจิกผิวเนื้ออ่อน ก่อนจะผลิปากเอ่ยตอบ

 

“ขอบใจเจ้ามาก ตามสบาย”

 

 

 

“ลีแทมิน แห่งตระกูลลี ตำแหน่งพระสนม”

“ควอนโบอา แห่งแคว้นมิน ตำแหน่งพระสนม”

“จองซูยอง แห่งแคว้นจอง ตำแหน่งพระสนม”

 

 

หลากหลายชื่อและหน้าตาค่อยๆผ่านไป ความงดงามของพระสนมแต่ละคนล้วนไม่แพ้กัน แจจุงได้แต่มองและตอบรับอย่างไร้ความรู้สึก เพียงคนแรกภาระก็ดูจะหนักหนาเหลือเกินแล้ว นี่จะอีกเท่าใดกัน

 

ความอ่อนเพลียกับการตระเตรียมงานและตระเตรียมตัวเมื่อวันวาน รวมถึงการร้องไห้อย่างหนักหน่วงเมื่อคืนก่อน ทำให้บัดนี้ร่างบอบบางสวยซึ้งเริ่มไม่สบายตัว ความอ่อนล้าเริ่มครอบงำ ยอมรับกับใจตัวเองได้เลยว่า ตำแหน่งหน้าที่การปกครองฝ่ายในเริ่มบกพร่องแล้วแม้เพียงวันแรก เพราะขณะนี้แจจุงไม่สามารถจำใครได้ กี่คนที่ผ่านไป ก็เหมือนภาพที่ผ่านตาแล้วหายวับ ศีรษะเริ่มปวดหนึบ ร่างกายร่ำร้องให้ถึงคนสุดท้ายเสียที

 

 

และ....ในที่สุดก็ถึงคนสุดท้าย

 

กายบอบบางในชุดสีขาวล้วน ค่อยๆก้าวเชื่องช้าเข้ามา ใบหน้าสวยนั้นดูมีเสน่ห์ลึกลับและบุคลิกดูแปลกแตกต่างจากคนอื่น

 

ไม่ต้องครุ่นคิดให้ร่างกายที่อ่อนล้า อ่อนล้ามากไปกว่านี้ คำรายงานของมหาดเล็กสร้างความกระจ่างได้เป็นอย่างดี

 

“องค์หญิงโคอารา แห่งอาณาจักรโคริม ตำแหน่ง..พระสนมเอก”

 

ชื่อ สถานะที่เอ่ยดัง ทำเอาหัวใจกระตุกวูบ ด้วยจำได้ดีถึงเสียงเล่าลือเมื่อหลายปีก่อน ที่...องค์หญิงพระองค์นี้นี่เอง ที่เกือบได้ผูกสัมพันธ์เป็นพระคู่หมั้นแห่งรัชทายาท ด้วยดีพร้อมทั้งหน้าตา สถานะ ชาติกำเนิด ชาติกำเนิด...ที่เป็นถึงพระธิดาแห่งอาณาจักรที่ใหญ่แทบไม่หย่อนไปกว่ากัน หากแต่...ติดที่ว่าจักรพรรดิพระองค์ก่อนหมั้นแจจุงกับยุนโฮมาก่อนหน้าแล้ว

 

ตากลมเหลือบมองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสวามี ประกายตาคมกล้าแสดงถึงความพอใจกำลังทอดมององค์หญิงผู้นั้น

 

แจจุงถ่ายถอนหายใจ ความปวดร้าวเจ็บหนึบดูจะด้านชา หรือเพราะความอ่อนล้าเข้าครอบงำจนเกินทนก็สุดรู้ ดวงตาหวานมององค์หญิงผู้งดงามตรงหน้า องค์หญิงผู้นี้หยิ่งทระนงยิ่งนัก ศีรษะที่เชิดขึ้นตลอดแสดงให้เห็นถึงไม่กริ่งเกรงผู้ใด

 

“ถวายพระพรจักรพรรดินีแจจุงเพคะ ถึงหม่อมฉันจะอายุมากกว่าพระองค์ แต่ ต่อแต่นี้ไปหม่อมฉันของฝากตัวกับพระองค์ด้วยนะเพคะ”

 

ใบหน้าหวานหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนเปิดออกใหม่อีกครั้ง ดูท่าว่าชีวิตในวังแห่งนี้คงจะไม่มีความสุขตลอดไปเสียแล้วกระมัง แจจุงยิ้มรับ และรับรู้ถึงอาการข่มอยู่ในทีของบุคคลที่ดำรงตำแหน่งถึงพระสนมเอก ตำแหน่งซึ่งเป็นรองเพียงแจจุงเท่านั้น

 

 

 

ในที่สด...เมื่อพิธีการทั้งหลายดูเหมือนเสร็จสิ้น ร่างกายที่เรียกร้องขอการพักผ่อน และศีรษะที่ปวดร้าวราวจะแตกออกเป็นเสียง ส่วตากลมที่แดงช้ำนั้นเปลือกตากำลังทิ้งน้ำหนักจวนจะปิดยากจะฝืน เรือนร่างงดงามบอบบางตัดสินใจลุกขึ้น

 

“จะไปแล้วหรือ เจ้ายังไม่รู้กำหนดการในคืนนี้เลยนะ” เสียงทุ้มดังขึ้น พร้อมกับผินพระพักตร์คมหันมองมา

“เอ่อ..หม่อมฉัน”

 

รอยยิ้มที่มองไม่ออกจุดที่มุมปากหยัก

 

“มีคำสั่งลงไป”

 

“ตั้งแต่วันนี้ไปสามวัน ให้พระสนมเอกโคอาราเข้ารับใช้เรา และพระสนมคนอื่นผลัดเวียนเปลี่ยนกันเข้ามาทุกค่ำคืน”

“....”

“เจ้า...รับรู้ด้วยนะ จักรพรรดินีแห่งเรา”

 

..........................................

 

อธิบาย... คือการร่วมหอของจักรพรรดิและจักรพรรดินี จะมีมหาดเล็กและนางกำนัลผู้เฒ่าเป็นสักขีพยานค่ะ หน้าที่คือเฝ้าจนเช้า แล้วนำผ้าปูไปมอบให้แต่ราชครูในพิธี โดยที่จะไม่พูดแพร่งพรายอะไรเลย และการกระทำของยุนโฮ ข้างในห้อง ก็เห็นเพียงเลาๆนะคะ ตอนที่ยุนโฮออกมา ก็ไม่รู้หรอกค่ะ ว่าจะถึงไหน แล้วจักรพรรดินีก็ดันเป็นชายอีกด้วย ผ้าปูที่นอนที่ยับย่นที่เอาไปทำพิธีตอนเช้า ก็ยังไม่มีเลือดใดใดติดอีก แม้แต่คราบกามารมณ์ก็ไม่มีอีก ประจวบกับเสียงเล่าลือเรื่องจักรพรรดิเสด็จออกจากห้องหอก่อนเวลาอันควรอีก โฮ้... ป่านนี้โจษจันไปถึงไหนแล้วเนี่ย

 

Comment

Comment:

Tweet

กำลังเอาคืนหรอฝ่าบาท รมณ์เสีย

#5 By YooBiing (103.7.57.18|27.55.167.135) on 2013-04-20 09:35

ถากถางตลอดเลยนะยุนนน
ใครกันแน่ที่จะมาถวายร่างกาย คริๆๆ
แอบอยากให้แจใจแข็งนะอิอิ

#4 By si (103.7.57.18|180.183.69.242) on 2013-04-16 19:54

อารมณ์เสียไม่ได้ดั่งใจ
ขอให้โดนใช้เยอะๆเลย

ฮิยะยาย่า

#3 By Mint (103.7.57.18|171.4.6.112) on 2013-04-13 17:08

กะจะกลับไปอ่านที่บ้าน แต่น้องมันช้า งั้นพี่ก็อ่านเลยหละกัน ^^
อือหือ.. แจรับศึกหนักไม่เบาเลยนะเนี่ย สนมแต่ละคนใช่ย่อย แล้วยังพ่อจักรพรรดิ์เจ้าอารมณ์อีก พูดจาถากถาง แถมยังพูดให้ปวดใจด้วย ใจร้ายมาก ก็คนเค้ากลัวนิครั้งแรก แถมยังมุงกับเต็มไปหมด ใครจะไปหน้าด้านเท่ายังมิยองที่ส่งเสียงครางไม่สนใจใครหละยะ โอ๊ย! อินอะขอบอก
ดีแล้วหนูปัด นายเอกยุคใหม๋ต้องกล้าสู้ อย่าไปอ่อน ไปยอม ยุคนี้ไม่มีแล้วนางเอกผู้แสนจะดี ยอมถูกรังแก
ปล. ถึงมาน้อยแต่ก็มีคุณภาพนะคะเนี่ย

#2 By MouyKJN (103.7.57.18|115.87.239.207) on 2013-04-12 19:46

ทำไมท่านจักรพรรดิทำงี้อ่า!!!
สามหาวมาก! นั่นเมนข้านะนั่นเมนข้า หึ้ย - -
จักรพรรดินีมาเป็นของข้าเถอะ #ผิด
พี่ปัดขาาาาา รอตอนต่อไปน้าา สนุกอะๆๆๆๆ มาต่อเร็วๆๆน้องค้าง ตึ่ง ตรงนี้ 55555

#1 By la_bellelune (103.7.57.18|182.52.173.160) on 2013-04-12 18:35