ลืม...

posted on 26 Feb 2013 21:11 by lookpadlittle in Forget directory Fiction

ว่าค่ะ ขุดฟิคเก่าที่เคยลงบอร์ด (ที่ล่มไปแล้ว) และไม่ได้ลงในเด็กดีมาแปะในนี้ค่ะ ฟิคมันอึนๆไปนิด ตามอารมณืคนแต่งที่อึนยิ่งกว่าตอนนั้นค่ะ

SF : ลืม

By : l-o-o-k-p-a-d

 

 

 

ลืม

 

 

 

“เมื่อนายลืมชั้นได้ งั้น.... ชั้น...ควรลืมนายด้วยหรือเปล่า?”

 

 

 

เก้าปีผ่านมาแล้วที่เราสองคนรู้จักกัน

มัน....

เป็นหนึ่งปีที่เราเป็นเพื่อนกัน

เป็นสองปีที่เราเป็นแฟนกัน

เป็นหกปีที่เราแต่งงานกัน

 

และ...

 

เป็นปีที่ห้าที่ เขา ลืมวันสำคัญวันนี้

 

วันที่เราแต่งงานกัน...วันที่ 26 ธันวาคม

 

วันครบรอบแต่งงานปีที่หกที่ชอง ยุนโฮ ลืมมันอีกครั้ง.....

 

มือขาวเนียนนุ่มนิ่มที่แต่ก่อนใครอีกคนชอบจับกุม จับด้ามช้อนสีเงินหมุนคนกาแฟในแก้วที่เย็นชืด แขนอีกข้างยกขึ้นเท้าคางสวย ตากลมโตเหม่อมองผ่านกระจกที่เกิดฝ้าขาวเพราะความหนาวเย็นภายนอก หิมะตกแล้ว...

“รับอะไรเพิ่มมั้ยคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามอีกครั้ง นับเป็นรอบที่ห้าแล้วล่ะมั้งนับตั้งแต่ร่างบอบบางคนนี้เข้ามาในร้านเค้กน่ารักใกล้ตึกสำนักงานของใครบางคนแล้วสั่งเพียงกาแฟคาปูนิโน่แก้วหนึ่ง โดยที่ปากอิ่มแดงสดนั่นไม่ได้แตะต้องมันเพียงนิด

 

กาแฟแก้วนั้นคงเย็นชืดมาไม่ต่ำกว่า ห้า ชั่วโมงแล้ว 

 

“ไม่เป็นไรครับ เอ่อ...ผมจะนั่งอีกครู่เท่านั้น ขอบคุณฮะ” ศีรษะสวยผงกหัวแทนการขอโทษ เกือบห้าชั่วโมงแล้วนะยุนโฮ.... นายมาสายเกือบห้าชั่วโมงแล้วนะ นาย...จะไม่มาจริงๆเหรอ

 

นาย.... ‘ลืม’มันจริงๆเหรอ

 

“งั้น ดิชั้นเติมน้ำให้อีกนะคะ น้ำคุณหมดแล้ว”

“ขอบคุณฮะ” ปากอิ่มส่งยิ้มฝืนๆ แจจุงไม่ได้อยากได้แบบนี้ ดื่มแค่น้ำอย่างเดียวดายตามลำพังในวันครบรอบการแต่งงาน

นิ้วขาวหมุนคลึงแหวนแต่งงานทองคำขาววาววับที่ไม่เคยถอดออกมาหกปี มันอยู่ตรงนี้ มันสวมที่นิ้วนี้ในวันเดียวกันนี้เมื่อหกปีที่แล้ว วันที่...เค้าคนนั้นได้ให้คำมั่น

 

“ผม ชองยุนโฮจะรัก มั่นคง และดูแลคิมแจจุง ไม่ว่าจะยามสุข ทุกข์ หรือป่วยไข้ ผม ชอง ยุนโฮ ขอปฏิญาณจะอยู่เคียงคู่คิม แจจุงเสมอ ตราบชีวิตจะหาไม่” 

 

คู่แต่งงานที่ทุกคนต่างเห็นพ้องว่าเหมาะสมกันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เค้าทั้งคู่เริ่มรู้จักกันอย่างเพื่อน แล้วค่อยๆพัฒนาเป็นคู่รักและสุดท้ายลงเอยด้วยการแต่งงาน งานแต่งงานที่หวานชื่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความเหมาะสม คนหนึ่งเป็นทายาทธุรกิจโรงแรมหรูหลายสาขาในเกาหลีและกำลังจะขยายไปประเทศใกล้เคียง ส่วนอีกคนเป็นหนึ่งในทายาทของสถาบันการเงินที่แสนมั่นคง

 

เหมาะสมกันเป็นที่สุด

 

เพราะทั้งรูปร่างหน้าตาที่ดั่งสวรรค์สร้าง และความรักที่ทั้งคู่มอบให้แก่กันและกัน มันเอ่อล้นอบอวลจนแขกผู้ร่วมงานมั่นใจ

มั่นใจว่า ชอง ยุนโฮ คนขี้เบื่อ คนเจ้าชู้ คนโลเลจะหยุดที่ คิม แจจุง เจ้าสาวแสนสวยหนึ่งในทายาทสถาบันการเงินได้อย่างแน่นอน ในเมื่อดอกไม้งามยอมสลัดหมู่ภมรทั้งหลายแล้วโน้มกิ่งให้ ชอง ยุนโฮ เด็ดดมขนาดนี้แล้ว ชอง ยุนโฮจะเบื่อ จะไม่หยุดเชียวหรือ

 

สองปีที่คบหากันเป็นคู่รักยืนยันสิ่งนั้นได้ทั้งหมด

ชอง ยุนโฮ พร้อมจะหยุดที่คิม แจจุง อย่างแน่นอน

 

แต่แล้วสุดท้าย คนที่สัญญาว่าจะรักและดูแลเพียงแต่ คิม แจจุง ก็ลืมคำสัญญานั่น ชอง ยุนโฮ คนที่หมั่นถนอมความรักกลับกลายเป็นชอง ยุนโฮ คนขี้เบื่อ ขี้หงุดหงิด ใจโลเล และเจ้าชู้คนเดิม ชอง ยุนโฮ เมื่อหนึ่งปีของการแต่งงานผ่านไป ก็ราวกับน้ำตาลหมดความหวาน เปลือกนอกที่แสดงต่อสาธารณชนเราทั้งคู่คือคู่รักที่น่าอิจฉา แต่ใครเล่าจะรู้ถึงความจริงภายใน…

 

ความรักของเรามันเปลี่ยนไปแล้วหรือยุนโฮ..

ไม่สิ ไม่ใช่ของเราสินะ

ของแจน่ะเหมือนเดิม ยังคงเหมือนเดิม...

แล้วของยุนล่ะ ยังเหมือนเดิมมั้ย.....

ยุนมัวแต่บ้างานไม่มีเวลาให้แจ แต่นั่นไม่เท่ากับ ยุนมีคนอื่น ยุน...นอกใจแจ.... 

ทำไม....ทำไมทำกันแบบนี้ยุนโฮ

แจทำผิดอะไร

.

.

.

ห้าปีก่อน 

 

“ยุนโฮ ยุนโฮไม่ได้มีใครอื่นนอกจากแจใช่มั้ย” ก็แค่สงสัย...ทำไมยุนโฮถึงไม่มา..ในเมื่อมันเป็นวันสำคัญ....

“คุณไม่เชื่อใจผมหรือไง ผมจะมีใครได้อีกนอกจากคุณ อย่ามาเซ้าซี้ได้มั้ย ทำงานมาเหนื่อยๆ”

 

ตุ๊บ!

 

ร่างบอบบางล้มลงทรุดกับพื้น เมื่ออีกฝ่ายกระแทกตัวหลีกหนี เชื่อใจเหรอยุนโฮ แจจุงเชื่อใจยุนโฮมาตลอด เชื่อ...เชื่อว่ารักยังไงล่ะ เชื่อว่าตลอดเวลาที่คบที่รู้จักยุนเปิดเผยตัวจริงให้แจได้รับรู้ ให้แจได้ประทับใจ เชื่อว่าเพราะรักแจถึงขอแจแต่งงาน เชื่อว่าแจคือตัวจริงที่ยุนพร้อมจะหยุดแล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกัน เชื่อว่าตลอดหนึ่งปีที่เป็นเพื่อนกัน สองปีที่เป็นแฟนกันมันคือความจริงใจที่ยุนโฮมีให้ แต่... ภาพที่แจเห็นวันนี้มันคืออะไร ยุนโฮเดินกับโบอาแฟนเก่าที่ยุนโฮบอกว่าเลิกร้างกันไปนานแล้ว ไม่เจอกันแล้ว แล้วที่ยุนโฮยิ้ม ที่ยุนโฮหัวเราะด้วยมันคืออะไร แล้ว...ที่เรานัดทานอาหารกลางวันด้วยกันฉลองวันครอบรอบที่ยุนโฮขอแจเป็นแฟน ยุนโฮไปไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์แจ ทำไมต้องไปกับผู้หญิงคนนั้น ยุนทำให้แจไม่เชื่อว่ายุนมีแจคนเดียว

 

“ขอโทษ ลุกขึ้นเองได้นะ มือผมไม่ว่าง”ร่างสูงชูแฟ้มหนาหนึ่งแฟ้ม และสูทที่ถอดออกคล้องแขนให้ร่างบางดูว่า...มือไม่ว่างที่จะช่วยพยุงภรรยาคนนี้จริงๆ

 

 ทำไมยุนโฮ แค่ส่งมือให้แจจับมัน...ยากขนาดนั้นเชียวเหรอ เมื่อก่อน..ตอนที่เราเป็นแฟนกัน ตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ๆ ยุนไม่มีแม้แต่ปฏิเสธ ไม่ว่ามือจะไม่ว่างยังไง งานจะยุ่งขนาดไหน อยู่ไกลเพียงใด เพียงแค่แจต้องการความช่วยเหลือ เพียงแค่แจเจ็บป่วยเล็กๆน้อยๆ ยุนก็จะมาหา มาอยู่เคียงข้างไม่ใช่เหรอ แจมันแย่ตรงไหน แจมันไม่ดีตรงไหน แจผิดตรงไหนกัน...

 

“อา...อื้ม” ร่างบอบบางค่อยๆลุกขึ้นยืน ความปวดแปลบแล่นริ้วจากข้อเท้า จนมือบางต้องใช้กำแพงเพื่อช่วยพยุงตัวเล็กๆของตนขึ้นมา

“วัน...วันนี้ยุนโฮไปไหนมา ทำไม...ทำไมไม่มาตามนัด วันนี้วันอะไรยุนโฮลืมแล้วเหรอ” อย่านะยุน โปรดอย่าตอบนะว่า ลืม...

“อา...จริงด้วยสินะ โทษที ผมทำงานแล้วต่อด้วยคุยกับลูกค้าจน....ลืม...ไปเลย”

 

....ลืมสินะ.... 

 

“แต่ผม ไม่ได้ลืมนะว่าวันที่เท่าไรเป็นที่เราคบกัน อา...ยุนเตรียมของขวัญให้แจด้วย เดี๋ยวก่อนนะ ยุนนึกก่อนว่าเอาไว้ที่ไหน” ใบหน้าหล่อคมเงยหน้ามองเพดาน อย่างที่เคยทำประจำเวลานึกคิดหาอะไรสักอย่าง ของขวัญของแจมันไม่สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอยุน

“อ้อ มันน่าจะอยู่ในรถน่ะ ไว้พรุ่งนี้ผมเอาให้แล้วกัน วันนี้เหนื่อยมาก”

“อา..เหรอ” อย่างน้อยยุนโฮก็เตรียมมันไว้จริงๆสินะ ยุนก็แค่ทำงานหนักจนลืมเท่านั้นแจจุง ยุนโฮน่ะทำงานเพื่อความก้าวหน้านะ แจต้องเป็นกำลังใจให้ยุน แจต้องไม่งอแง แจต้องเข้มแข็ง ยุนเคยขอนี่ว่าขอให้แจย้ายออกมาจากบ้าน มาอยู่กับยุน ไม่ต้องทำงานให้อยู่เฉยๆ เป็นกำลังใจให้ยุนก็พอ แจ...ต้องไม่งอแง แจ...ต้องเข้มแข็ง ยุนก็แค่...ตั้งใจทำงานเลยลืมไปบ้างเท่านั้นเอง

“เอาล่ะ ผมไปอาบน้ำนะ แจก็ไปนอนรอผมแล้วกัน ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันครบรอบอย่าเพิ่งหลับไปก่อนล่ะ”

“....”

“หน้าแดงเชียว ทำอย่างกับไม่เคย เอาน่า ผมรักแจนะ”

“อื้อ”

 

อย่างน้อยเค้าก็บอกรัก ในวันครบรอบการเป็นแฟนล่ะ อย่างน้อยยุนก็บอกขณะที่มีสติอยู่ และอย่างน้อยเค้าก็จำได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร เอาน่า...คนเราก็ต้องลืมกันได้ ยุนโฮก็แค่...ลืม เท่านั้นเอง

 

ใช่มั้ย... ก็แค่ลืม ลืมเท่านั้น แต่...ความรักของเรายังคงอยู่ ใช่รึเปล่า

.

.

.

.

.

แต่หลังจากนั้นล่ะ..

สี่ปีที่แล้ว...

.

.

“ยุนผู้หญิงคนนั้นที่ยุนพาเข้าโรงแรมเป็นใคร”

“จะใครก็ไม่มีความหมายเท่าคุณหรอก อย่าถามได้มั้ย คนเราก็ต้องคลายเครียดบ้าง งานผมมันมีปัญหาจนผมหัวหมุน มันก็ต้องคลายเครียดกันบ้างสิ มาทำเอากับคุณ คุณก็บ่นว่าเจ็บอีก” แจผิดเหรอยุนที่แจรู้สึกเจ็บในเมื่อเซ็กส์ของยุนเดี๋ยวนี้แจไม่ได้รับรู้ถึงความรักที่หล่อเลี้ยงอยู่เลย แจรู้สึกเหมือนแค่...เป็นที่ระบายความใคร่ แจผิดเหรอที่จะร้องว่าเจ็บร้องว่าปวด เมื่อยุนกระแทกกระทั้นเข้ามาโดนไม่ได้บอกกล่าว และโหมเข้ามาแรงและลึกเกินไปจนแจจุก แจ...ร้องบอกไม่ได้เหรอ... ความนุ่มนวลในวันวานมันหายไปไหนกันยุนโฮ

“แต่..แต่ยุนไม่น่าทำแบบนั้น โรงแรมนั่นมันเป็นของยุนนะ” ใครๆก็รู้ว่าเราแต่งงานกันแล้ว ใครๆก็รู้ว่ายุนมีแจ แล้วทำไมยุนยังเอาใครที่ไหนก็ไม่รู้ว่าทำอะไรแบบนั้นอีก มันไม่น่าเกลียด มันไม่น่าอายหรอกหรือ

“ก็เพราะของผมไง ผมถึงกล้าทำนึกว่ามันจะปิดปากเงียบไม่ให้แจรู้นะ เอาน่า อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ยังไงแจก็เป็นที่หนึ่งของยุนนะ ยุนแค่หาที่ระบายเฉยๆ ไม่มีใครเทียบแจได้หรอกน่า เอาแบบนี้ พรุ่งนี้เย็นแต่งตัวสวยๆรอยุนล่ะจะพาไปดินเนอร์ ดีมั้ยครับ” ร่างสูงเข้ากอดจากด้านหลัง จมูกโด่งซุกไซร้ที่ซอกคอหอม ปากหยักขบเม้มที่ติ่งหูขาว

“ไม่งอนนะ ยุนรักแจที่หนึ่งอยู่แล้ว”

“.......”

“เชื่อผมนะ ยุนมีแต่แจนั่นแหละ พรุ่งนี้ยุนขอไถ่โทษนะ ทุ่มตรงที่ร้านเดิมนะครับ”

            .

            .

            ทุ่มตรง

            “ฮัลโหลยุน ถึงไหนแล้ว แจถึงร้านแล้วนะ” คนถูกต้องมารอคนผิดอย่างนั้นเหรอ...ไม่หรอก ยุนไม่ทำแบบนั้นแน่ๆ ให้ทาย ยุนต้องแอบแวะซื้อช่อดอกไม้ที่ไหนมาใช้ขอโทษแจแน่ๆ ยุนไม่ลืมแจหรอก ถึงยุนจะแอบไปมีใครที่ไหนบ้าง แต่ยุนรักแจที่สุด แจจับได้แบบนี้แล้วยุนต้องหยุด ยุนจะต้องตั้งใจขอโทษ ยุนต้องทำตัวๆดี มาง้อแจแน่นอน

            “อา แจเหรอ ถามแปลกผมก็อยู่ที่ทำงานน่ะสิ”

“อะ..อะไรนะ”

“จริงสินะลืมไปเลย นัดกับแจไว้นี่นา งั้นแจทานไปก่อนเลยยุนยังไม่ว่างเลยอ่ะ เดี๋ยวต้องไปต่อด้วย แจทานเสร็จก็กลับไปนอนได้เลยนะไม่ต้องรอ”

“แต่...”

“อย่าเรื่องมากน่า ยุนขอไปทำงานต่อล่ะ เราคบกันมานานแจต้องเข้าใจยุนสิ ยังไงแจก็มาที่หนึ่งอยู่แล้วนะ รักนะครับ แค่นี้ก่อนนะ”

.

            แจเป็นที่หนึ่งงั้นเหรอ....

ที่หนึ่งจริงๆเหรอ....

.

.

สามปีที่แล้ว...

 

“แจ จะไปไหว้พ่อหรือเปล่าปีนี้ เมื่อปีที่แล้วไม่ได้ไปนี่ ไอ้ยุนป่วยแจต้องอยู่ดูแล แต่ปีนี้แจไปได้ใช่มั้ย”

“อื้อ ไปสิยูชอนครบรอบวันที่พ่อจากไปเชียวนะ”

“แล้วจะไปยังไง ไม่อยากให้ขับรถไปเองเลยอ่ะ ตาไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอ ไปกับเค้ามั้ย”

“ไม่อ่ะไม่เอาหรอก ถึงเป็นฝาแฝดกันแต่เลิกตัวติดกันได้แล้ว แจแต่งงานแล้ว ‘ยู’ ก็แต่งงานแล้วนะ แล้วก็ตาแจไม่ค่อยดีขับรถไม่ค่อยจะได้เฉพาะกลางคืนเท่านั้นแหละกลางวันสบายมาก”

“แต่มันไกลนะแจ”

“ฮิฮิ ไม่ต้องห่วงจุนซู ปีนี้แจชวนยุนแล้วล่ะ ยุนบอกว่าว่างจะไปด้วย ดังนั้นยุนคงขับรถให้แจนั่งสบายๆนั่นแหละ”

“งั้นก็ดี งั้นเดี๋ยวเราไหว้พ่อเสร็จ เราไปพักผ่อนตากอากาศกันสักสองวันดีมั้ย”

“อื้อ”

“งั้นมะรืนนี้เจอกันนะแจ”

.

.

“ยุนรีบกลับบ้านมานอนนะ พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้า อย่าลืมล่ะ” เป็นแบบนี้ทุกวัน ถ้าหากวันไหนยุนโฮกลับมานอนที่บ้าน แจจุงจะตื่นแต่เช้ามาทำอาหารเช้าง่ายๆ แต่รสชาติอร่อยให้ยุนโฮทาน ก่อนเข้าไปปลุกให้ตื่นมาอาบน้ำ แล้วเตรียมชุดให้ระหว่างนั้น และนั่งรับประทานอาหารเช้าเงียบๆร่วมกัน ก่อนที่จะเดินออกไปส่งที่หน้าประตู

“ไม่ลืมหรอก ย้ำจริงๆเลย ไปนะ”

“อื้อ”

 

ห่างหายไปแล้ว จูบลาก่อนไปทำงานของยุนโฮ มันหายไป พร้อมๆกับที่ยุนโฮไม่ค่อยกลับมาค้างที่บ้านของเรานั่นแหละ

หายไปพร้อมๆกับนิสัยเดิมๆของยุนโฮค่อยๆกลับมา...

ขี้เบื่อ โลเล เจ้าชู้....

.

ห้าทุ่มครึ่ง

 

ตากลมโตมองที่ประตูบ้าน หากแต่ก็ไม่มีวี่แววคนที่บอกว่าจะกลับมานอนที่บ้าน ร่างบอบบางโบกมือไล่สาวใช้ในบ้านที่คอยอยู่ดูแลรับใช้จนนั่งสัปหงกไปแล้วให้ไปเข้านอน

 

“ไปนอนเถอะ เดี๋ยวแจรอคุณยุนโฮเอง”

“เอาอย่างนั้นเหรอคะ งั้นหนูว่าคุณแจจุงน่าจะลองโทรตามคุณยุนโฮเธอนะคะ ป่านนี้แล้ว”

“อื้ม รู้แล้วล่ะ ไปนอนเถอะ”

“ค่ะ”

 

ตามกลมที่ดูอิดโรยเล็กน้อยมองตามจนสาวใช้หายไปในส่วนของตัวเอง จมูกโด่งพ่นลมหายใจเหนื่อยอ่อน...ทำไมยุนโฮยังไม่กลับนะ...มือขาวเอื้อมหยิบโทรศัพท์เครื่องสวย กดโทรออก

เสียงรอสายดังหลายรอบ ราวกับว่าเจ้าของเครื่องไม่ได้ยินมัน นายไปไหนรับโทศัพท์ซะทีสิยุนโฮ

.

“ฮัลโหล สวัสดีฮะ”

“เอ่อ...นั่นใช่เบอร์ของยุนโฮหรือเปล่า” แจก็ไม่ได้กดผิดนี่นา แล้วเสียงนี่ใครกัน

“ฮะ ใช่ แต่คุณยุนโฮหลับไปแล้ว นั่นใช่คุณแจจุงหรือเปล่าฮะ” หลับไปแล้ว..?

“อา...ใช่ครับ”

“คุณแจจุงนี่โชคดีจริงๆเลยนะฮะ แทมินล่ะอิจฉาคุณจัง ได้ครอบครองคุณยุนโฮด้วย คุณยุนโฮน่ะเร่าร้อนมากๆแทมินล่ะชอบที่สุด

“....”แปะ.. น้ำตาเม็ดใสไหลรินลงข้างแก้ม....อีกแล้วเหรอยุนโฮ

“ยังไงก็...กรุณาแทมินด้วยแล้วกันนะฮะ ไหนๆเราก็มีสามีคนเดียวกัน”

“.....”

“คุณแจจุงฮะ คุณแจจุง...ทำไมเงียบไปล่ะฮะ ถ้าเงียบผมวางนะฮะ ผมเหนื่อยอยากจะนอน แล้วก็เหนียวตัวจะแย่”

“ฮึก...งั้น อา..บอก บอกยุนโฮด้วยนะว่า..ว่าอย่าลืมนัดตอนเช้า...”

 

            มือขาวกดปิดโทรศัพท์ หลังบางเอนซบผนังโซฟาอย่างอ่อนล้า เปลือกตาขาวสีไข่มุกปิดสนิท หากแต่ก็ยังมีน้ำใสๆไหลรินจากหางตา สมองปวดตื้อจนไม่สามารถลุกขยับไปไหนได้ ได้เพียงนั่งหลับตาร้องไห้จนหลับไปทั้งอย่างนั้น...

            .

            เช้าวันรุ่งขึ้น

 

“คุณแจจุงคะ คุณแจจุงทำไมมานั่งหลับตรงนี้ล่ะคะ ขึ้นไปนอนต่อบนบ้านเถอะค่ะ”

“อา..เช้าแล้วเหรอ แล้วยุน.. เอ่อ..ไม่มีอะไร เดี๋ยวแจต้องออกไปข้างนอกน่ะ ไม่นอนต่อหรอกขึ้นไปอาบน้ำเลยดีกว่า เตรียมกาแฟให้ด้วยนะ”

“ค่ะ”

 

ถ้าโทรไปตอนนี้ยุนจะตื่นหรือยังนะ ถ้ายุนตื่นตอนนี้ เราคงไปด้วยกันทัน ‘เรื่องเมื่อคืนก็แค่...ทางผ่านของยุน ยังไงแจก็ที่หนึ่ง’ ใช่มั้ยล่ะ หึหึ น่าขำสิ้นดี....

 

อีกครั้งที่มือขาวเอื้อมหยิบโทรศัพท์แล้วโทรออก คราวนี้รอเพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ

 

“ว่าไงแจ”

“ยุน....อยู่ไหนไม่รีบกลับเหรอ เมื่อวานพูดว่าอะไรไว้”

“อา..ขอโทษๆ ผมจำได้นะว่าสัญญาอะไร ผมก็ว่าจะรีบกลับ แต่เหนื่อยไปหน่อย เลยหลับเพลิน ‘ลืม’ ไปเลย ขอโทษนะแจจุง”

“แล้วยุนจะกลับมารับแจมั้ย”

“คงไม่ทันแล้วล่ะ ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย แจต้องรีบไปไม่ใช่เหรอ ไปคนเดียวได้มั้ย ถ้าไม่ได้ โทรหาไอ้แฝดยูมารับได้หรือเปล่า”

“งั้น...งั้นเหรอ...”

.

.

สองปีที่แล้ว

 

“แจ ยุนรักแจนะ อย่าโกรธซี่ยุนไม่ได้ลืมซะหน่อยแต่ ประชุมมันยาวจนเลยเวลาจริงๆ”

“แต่นี่มันครั้งที่สี่แล้วนะยุน”

“แจครับ...อย่าทำเสียงอย่างนั้นสิ แจก็รู้ช่วงนี้โรงแรมของเรากำลังจะขยายสาขา ผมบอกแล้วไงผมต้องประชุมยาวหน่อย ผมอาจมาไม่ได้”

“แต่นี่มันวันครบรอบแต่งงานของเรานะ”

 

“มันก็แค่วันวันหนึ่งน่ะแจ แค่เป็นวันที่เราแต่งงานกันแค่นั้น”

 

“แค่วันที่เราแต่งงานกัน...อย่างนั้นเหรอ”

“อย่าทำเสียงอย่างนั้นสิครับ มันก็แค่วันที่เราแสดงกับคนอื่นๆว่าเราจะครองคู่กันเท่านั้นแหละ สำคัญที่ใจของเราต่างหากล่ะแจ เอาน่า..นะครับ ยังไงใจยุนก็อยู่ที่แจนะครับ”

“........” ใจยุนยังอยู่ที่แจจริงๆเหรอ

“แจครับ ทำไมเงียบไปล่ะ”

“อา...อื้ม...งั้นยุนก็รีบมานะ แจจะรอ ตอนนี้ยังไม่เที่ยงคืน อีกตั้งสองชั่วโมง เรา...เรายังฉลองกันทัน”

“โอเ...” // “ยุนคะ รีบๆเถอะค่ะ เดี๋ยวทิฟตกเครื่องนะคะ วันนี้ประชุมยาวแล้วยุนก็โอ้เอ้อยู่ได้ เร็วสิคะทิฟหิวด้วย พาทิฟไปหาอะไรทานแล้วไปส่งทิฟขึ้นเครื่องนะคะ”

“ยุน..ใครน่ะ ยุนจะไปส่งใครเหรอ”

“อ๋อ ทิฟฟานี่น่ะหุ้นส่วนของโรงแรมสาขาใหม่ไง เค้าจะต้องรีบกลับอเมริกาคืนนี้น่ะ แจรอยุนอีกหน่อยนะ ยุนไปส่งทิฟแล้วยุนจะรีบไป”

“งั้นก็เร็วๆนะยุน เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงนะ”

“อื้ม”

.

.

ห้าทุ่มครึ่ง..

 

“ฮัลโหลแจ อยู่ที่ไหนน่ะ ยังอยู่ที่ร้านเหรอ อา..กลับบ้านเถอะ ขอโทษที ผมขับรถเลยทางเข้าร้านน่ะ สงสัยเหนื่อยมากขับลืมจนเลยมาจนจะถึงบ้านแล้วอ่ะ แจกลับมาบ้านเถอะนะ เจอกันที่บ้านนะครับ ผมเหนื่อยมากเลย อยากอาบน้ำแล้วนอนแล้วล่ะ อย่าทำเสียงแบบนั้นสิแจ ก็บอกแล้วไงวันครบรอบมันก็แค่วันวันหนึ่ง จะฉลองวันนี้พรุ่งนี้ก็ได้น่า นะครับแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ยุนพาไปชอปปิ้งนะ เป็นของขวัญวันครบรอบไง แค่นี้นะครับ ยุนจะถึงบ้านแล้ว”

 

แต่ยุน...แจไม่ได้ต้องการของขวัญ แจต้องการยุน

ต้องการแค่ยุน ยุนรู้มั้ย ยุนเข้าใจมั้ย!....

.

.

หนึ่งปีที่แล้ว

.

“ยุนระหว่างแจกับคนที่ชื่อคีย์อะไรนั่น ยุนจะเลือกใคร”

“แจ อย่าถามอะไรตอนนี้ได้มั้ย ไม่รู้หรือไงว่าเรากำลังทำอะไรอยู่”

“รู้สิ รู้ว่าเรากำลังถ่ายแบบลงนิตยสารในฐานะคู่รักที่ได้รับการโหวตว่าเฟอร์เฟคที่สุด หึ แล้วมันจริงตรงไหนกัน เฟอร์เฟคยังไงกันในเมื่อยุนมีคนอื่นนอกจากแจมาตลอดแบบนี้”

“แจเงียบๆได้หรือเปล่า เดี๋ยวคนทั้งกองก็ได้ยินหมดหรอก”

“แต่แจไม่ไหวแล้วนะ ยุนพูดมาดีกว่าว่ายุนจะเลือกใคร”

“แจ ทำไมพูดไม่รู้เรื่องนะ แจก็รู้นี่ว่ายังไงยุนก็ต้องเลือกแจอยู่แล้ว แจคือที่หนึ่งไง ถึงยุนจะมีใครยังไงแจก็ต้องมาก่อน เอาแบบนี้พรุ่งนี้ผมจะบอกเลิกกับเค้าเลย เป็นของขวัญฉลองวันแต่งงานของแจไงดีมั้ยล่ะ”

“วันแต่งงานของ ‘แจ’ เหรอ”

“ขอโทษครับ แหมคู่นี้คุยกันดูน่ารักปนน่ากลัวนะครับเนี่ย ยังไงไม่เป็นการเสียเวลาผมขอสัมภาษณ์ต่อ ระหว่างนี้ก็เหมือนเดิมนะครับ ช่างภาพของเราจะถ่ายรูปไปเรื่อย อา..ยิ้มหน่อยนะครับพูดไปยิ้มไป นั่งชิดๆ โอบกอดกันหน่อย ดีครับๆ วันนี้ที่เราแหวกเวลามาสัมภาษณ์ได้ก็เป็นวันคริสมาสต์ ไม่ทราบว่าคู่รักแสนเฟอร์เฟคจะไปฉลองคริสมาสต์ที่ไหนยังไงกันครับกับเทศกาลพิเศษนี้

“สำหรับผมนะครับ วันคริสมาสต์นี่ไม่ได้มีความพิเศษครับ วันพิเศษของผมกับแจจุงจะเป็นวันพรุ่งนี้มากกว่า พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบการแต่งงานห้าปีของเราครับ”

“โอ้ว งั้นเหรอครับ งั้นคงเป็นวันฉลองของคนสองคนแน่ๆเลย ไม่ทราบว่าปีนี้มีความพิเศษยังไงบ้างครับ”

“เราก็เหมือนเคยๆครับ จัดงานฉลองเล็กๆกันสองคน ปีนี้ก็พิเศษเหมือนทุกๆปี จริงมั้ยแจ”

“อ่อ..อื้ม”เหมือนทุกๆปีอย่างนั้นเหรอ...

.

.

ตอนเช้าอีกสองวันต่อมา

 

“ยุนทำไมเพิ่งกลับมา ไหนว่าเราจะไปฉลองกันไง ห้าครั้งแล้วนะที่เราไม่ได้ฉลองวันครบรอบด้วยกันเลย”

“โทษทีแจ ผมพยายามจะโทรบอกคุณแล้วล่ะ แต่พอรู้ตัวมันก็ดึกแล้ว คิดว่าคุณคงนอนแล้ว ไม่ได้รอผมแล้ว เอาน่ายังไงผมก็มีของขวัญมาให้คุณนะ ผมเลิกกับคีย์แล้วนะครับ” ร่างสูงเข้าสวมกอดจากด้านหลัง เหมือนเคยเวลาร่างบอบบางสวยหวานคนนี้โกรธ ปากหยักเล็มใบหูเรื่อยมาที่ซอกคอ

“แล้วทำไมถึงดึกไอ้กว่าจะรู้ตัวมันก็ดึก มันหมายความว่ายังไงยุน”

“ก็..คีย์น่ะสิ งอแงไม่ยอม จะอาละวาด ผมเลยต้องปลอบ ต้องกล่อม กว่าจะสำเร็จรู้ตัวอีกทีมันก็ดึกแล้ว ขอโทษนะ”

“ยุน...แต่ยุนรู้มั้ย...มันหลายครั้ง หลายครั้งมากๆแล้ว แจ..แจชักจะหมดความอดทนแล้วนะยุน แจจะทนไม่ไหวแล้ว”

“ยุนก็ขอโทษแล้วไง ยังไงยุนก็รักแจที่สุดนะ อย่าร้องไห้เลยนะ เดี๋ยวตาบวมหมด ยุนสัญญายุนจะพยายามไม่มีใครอีก แล้วปีหน้ายุนสัญญาวันครบรอบของเรายุนจะไปให้ได้ แล้วมันจะเป็นวันที่น่าจดจำที่สุด..นะครับ รับรองเลยวันครบรอบปีที่หกของเรา แจจะมียุนอยู่ข้างๆนะ”

 

วันครบรอบปีที่หกของเรา แจจะมียุนอยู่ข้างๆนะ

.

.

ไม่รออีกต่อไปแล้ว มือขาวที่เปลี่ยนจากคนช้อนกาแฟเป็นยกโทรศพท์แนบใบหูวางลง เมื่อพยายามโทรหาอีกคนเป็นรอบที่สิบแปด ทว่าก็ไม่มีใครตอบรับ

ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนราวกับตัดสินใจได้ ขาเรียวสวยหมุนพาลำตัวบอบบางน่าทะนุถนอมเดินออกจากร้านฝ่าหิมะที่ตกหนัก มือขาวไม่ได้ยกขึ้นบังศีรษะจากปุยขาวระหว่างเดิน หากแต่มันค่อยเช็ดน้ำใสที่ไหลรินจากดวงตา

 

ไม่มา ยุนโฮไม่มา...

 

มือที่สั่นเทาพอๆกับร่างทั้งร่าง ที่พยายามกลั้นสะอื้นล้วงกระเป๋ายี่ห้อดังใบโตที่ยุนโฮซื้อให้ปลอบใจที่ลืมนัดครั้งที่แล้ว มือนิ่มปราศจากถุงมือกันหนาวควานหากุญแจรถจนเจอ แล้วกดเปิดประตูส่งตัวเล็กๆของตัวเองเข้าไปร้องไห้จนตัวโยนก่อนที่จะสตาร์ทแล้วถอยรถออกมา

 

ทำไมยุนโฮไม่มา ไหนว่ายังไงก็จะมาให้ได้

ไหนว่าประชุมเลิกเร็ว

ไหนว่าจะมา ทำไมถึงผิดนัด

ทำไม ทำไมล่ะยุนโฮ

มือขาวป้ายน้ำตาที่ไหลมารบกวนการทำงานของสายตาอีกครั้งและอีกครั้ง

เรารักกันใช่มั้ยยุน หรือ ยุนลืมความรักของเราไปแล้ว...

 

เสียงโทรศัพท์เครื่องสวยกรีดร้องเป็นเพลงเฉพาะ หน้าหวานติดซีดพยายามอดกลั้นสะอื้น มือสั่นเทากดรับ ยุนโฮ ยุนโฮ โทรมาแล้ว

 

หึหึ แล้วแกจะรู้ว่าใครตัวจริง แจจุง

 

ร่างอีกฝากแอบยิ้มเยาะ เมื่อแอบส่งมือกดโทรออกกับเบอร์ที่เพิ่งโทรเข้ามาล่าสุด

 

“ฮัลโหล ยุนโฮเหรอ อยู่ที่ไหนแล้ว”

 

“....”

“ยุนโฮ ยุนโฮได้ยินหรือเปล่า”

“...อื้ม....อา...”

“อ๊า พี่ยุน...ลึกๆฮะ ลึกๆ”

“...ยุน...”

“อืม..ดีจริงๆ คารัม รัดแน่นดีมาก อา..”

“ซีดส์ พี่ยุน อึก อ๊ะ อ๊ะ”

“..ฮือ...”

“สุดยอดไปเลย คารัม อื้ม คา..คารัม”

“อ๊ะ ตรงนั้น...ตรงนั้นฮะ อ๊ะ อ๊ะ”

“....ยุน...ยุน...ฮือ....”

“โทรศัพท์ อึ๊ก ดังตั้งหลายครั้ง แล้ว อ๊ะ ไม่รับ ไม่เป็นไรเหรอฮะ ซีดส์ ไม่สำคัญเหรอฮะ”

“อา...อย่าพูดเรื่องอื่นเลยน่าคารัม...อื้ม อึก...ไม่มีอะไรสำคัญเท่าคารัมคนนี้อีกแล้ว อา...”

“ฮึก ฮือ...”

“งั้น..งั้นเหรอฮะ อ๊ะ อ๊ะ ตรงนั้น ซีดส์ พี่ พี่ยุน อย่ากัดสิฮะ ผม ผมเสียว”

“นายมันหวานจริงคารัม อา...”

“ยุน ฮือ...ยุนทำไม ฮือ....”

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า...”

 

ติ๊ด

 

“ฮือ....................ทำไม ทำไมยุน ทำไม ฮือ................นายทำแบบนี้ได้ยังไง วันนี้วันของเรา แต่นาย นาย ฮือ...................................”

 

น้ำตามากมายบดบังม่านตาเสียหมด เสียงที่ได้ยินชัดเจนในโสตประสาท สมองพร่าเลื่อน ตากลมโตสดใสที่ใช้การยามค่ำคืนแย่อยู่แล้ว…..มัน....

 

 

 

โครม!!!!!

 

 

 

“ติดต่อรถพยาบาลแล้วใช่มั้ย คุณ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า นายหยิบมือถือของคุณเค้าน่ะ โทรหาใครสิ”

“โทรหาใครวะ”

“สักคนอ่ะ คนที่เพิ่งวางสายก็ได้”

“เออๆ”

“เป็นยังไง”

“ไม่มีคนรับเลยว่ะ สี่รอบแล้ว”

“เอาเหอะ รถพยาบาลมาแล้ว”

.

.

.

“ขอบคุณพวกคุณมากๆนะครับที่พาน้องผมมาส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกันที่รับโทรศัพท์ผม คนแรกที่ผมโทรเล่นเอาเหนื่อย ไม่รับเสียที”

“อาครับ...ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

“งั้นผมขอตัวนะครับ”

“ฮะ ขอบคุณมากนะฮะ”

“ยุนโฮไปไหนของมันนะจุนซู วันนี้วันครบรอบแต่งงานของแจกับมันไม่ใช่เหรอ”

“นั่นน่ะสิยูชอน”

“เดี๋ยวยูลองโทรไปหาอีกทีดีกว่า”

“ใช้มือถือแจเหรอยู”

“อื้ม อยากจะรู้น่ะว่าเกิดอะไรขึ้น คู่นี้ดูแปลกๆมาพักนึงแล้ว โทรเบอร์แจนี่แหละ อาจรู้อะไรมากขึ้น”

“งั้นก็ได้”

.

“เวรเอ๊ย!!”

“มีอะไรเหรอยูชอน”

.

“ฮัลโหล ได้ยินหมดแล้วล่ะสิ พี่ยุนเค้าสุดยอดมากเลยล่ะ ทำใจหน่อยนะเป็นเมียแต่งที่ถูกลืมนี่นะ ว่าแต่โทรมามีอะไรอีกล่ะ ดูจะสำคัญมาเลยนี่โทรมาบ่อยเหลือเกินนี่ ฝากไว้ก็ได้นะ พรุ่งนี้พอพี่เค้าตื่นจะบอกให้ นั่นไง แค่นี้ก็อาบน้ำคนเดียวไม่ได้ เรียกผมอีกแล้ว อ้อ เดี๋ยวจะไม่รู้ว่าผมเป็นใคร ผม คารัม ฝากตัวด้วยนะฮะ”

.

.

วันต่อมา

 

“ตื่นแล้วเหรอแจ เป็นยังไงมั่งเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เค้าเป็นห่วงนะ”

“ฮึก ยู...ยู...ยูช่วยแจด้วย ยุนโฮ ยุนโฮ ฮือ...”

“ไม่ต้องร้องนะ ยูรู้แล้วนะ ไม่ร้องๆ”

“แจทนไม่ไหวแล้วยู แจทนไม่ไหวแล้ว มันมาก มากเกินไป”

“ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง”

“ยุนลืมวันสำคัญ ยุนลืมรักแจ ยุนมีคนอื่น ยู ฮือ..แจไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว...”

“ไม่ไหวก็หยุดนะแจ ไม่ไหวก็หยุด หยุดแล้วลืมทุกๆอย่างซะ”

“แต่แจรักเค้า แจรักยุน แจลืมไม่ได้ แจรักยุน ฮือ”


            Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

“นั่นไง มันโทรมาแล้ว จะรับเองหรือเปล่า หื้ม? แจ”

“ไม่ แจ แจยังไม่พร้อม ฮือ..”

“งั้นเค้ารับนะ” เสียงทุ้มแหบเอ่ยอย่างขออนุญาตก่อนเลื่อนสไลด์รับ และกดเปิดให้ได้ยินกันทั่ว

“ฮัลโหล..”

...อ้าวไอ้ยู ไมแกมารับโทรศัพท์แจวะ..

“แจไม่ว่าง”

...เสียงห้วนเชียวนะเว้ย แล้วทำไมแจไม่ว่างวะ นี่แจอยู่กับนายใช่มั้ย แล้วทำไมไปอยู่กับนายได้ล่ะ ไม่ทำงานหรือไง...

“แจอยู่โรงพยาบาล”

...แจเป็นอะไร เป็นหวัดอีกล่ะสิ ก็แบบนี้แฝดนายชอบออกมานั่งตากลม เมื่อคืนหิมะน่าจะตกด้วย เลยป่วยเลย ยังไงชั้นฝากนายดูด้วยแล้วกัน...

“แล้วนายล่ะ”

...ไม่ว่างว่ะ ไว้เย็นๆค่อยไป จะไปส่งคารัมเค้า...

“คารัม?”

...คนที่จะมาบริหารโรงแรมที่ชั้นขอให้นายร่วมทุนเปิดด้วยไง เมื่อคืนคุยงานกันเพลิน จนหลับไปเลย...

“งั้นเหรอ นายเลยลืมบางอย่าง?”

....ลืมอะไรวะ เอาเหอะเย็นนี้เจอกัน...

“ไม่เย็นนี้ดีกว่า นายอยู่ที่บริษัทนั่นแหละ เดี๋ยวชั้นจะไปหา มีเอกสารที่จะต้องคุยด้วย”

...งั้นเหรอ โอเค แล้วเจอกัน...

.

.

“แจจะเอายังไงต่อไป ยังไหวมั้ย”

“......”

“ถ้าแจท้อ แจจะจะหยุดยูจะไม่ห้าม”

“.....”

“สิ่งที่แจได้รับ มันเกินทนใช่หรือเปล่า”

“.......”

“หลายปีแล้วมั้ยที่เป็นแบบนี้”

“......”

“แจแบกรับคนเดียวจนรับไม่ไหวแล้วใช่หรือเปล่า”

“.......”

“ถ้าแจจะหยุด แจจะพอ แจจะเลิกยูจะจัดการให้”

“......”

“ถ้าแจจะสู้ แจจะทน ยูก็ไม่ห้ามอะไร เพราะเป็นสิทธิ์ของแจ”

“..แจ...แจ...แจทนไม่ไหวแล้วยู”

 

“ถ้าแจทนไม่ไหว แจพร้อมที่จะลบจะลืมยุนโฮออกไปจากใจจากชีวิตหรือเปล่าล่ะ”

 

“แจ.......”

.

.

.

.

“ว่าไงวะไอ้ปาร์ค หน้ามุ่ยมาเชียว”

“นั่นใครยุนโฮ คารัม เหรอ”

“อื้ม คารัม เค้าเก่งดีนะ ท่าทางจะทำให้โรงแรมสาขาใหม่ก้าวหน้าแน่ๆ”

“งั้นเหรอ แต่ก่อนจะบริหารโรงแรม ดูแลเสื้อผ้าก่อนดีมั้ย ยับยู่ยี่ น่าเกลียด”

“เอาเหอะ ว่าแต่นายมีอะไรเหรอ ด่วนมากหรือไง”

“ก็นิดหน่อย จะคุยเรื่องการร่วมทุนน่ะ”

“งั้นก็ว่ามา นั่งก่อนๆ” ยุนโฮผายมือเชิญเพื่อนสนิทที่คบหามาเก้าปีให้นั่งลง

 “แล้วคนนั้น” นิ้วเรียวชี้ไปที่คนหน้าหวานอีกคน

“ไม่เป็นไร ยังไงเค้าก็ต้องบริหารที่นั่น ฟังด้วยก็ได้อยู่มั้ง”

“งั้นก็ตามใจ เอาล่ะชั้นมาที่นี่ด้วยสองเรื่องยุนโฮ คือเรื่องของชั้นและเรื่องของแจ นายจะฟังเรื่องไหนก่อน”

 

“เรื่องของนายแล้วกัน” หึ แจน้องชั้นต้องมาทีหลังเหรอไอ้ยุน นายที่มันแย่จริงๆ

 

“งั้นชั้นจะไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฟังดีๆนะยุนโฮ... ชั้นขอถอนทุนจากการลงทุนกับนายครั้งนี้

“ว่าไงนะ!!”

 

“ตามที่พูด แล้วในทุกๆสาขาที่ชั้นมีหุ้น ชั้นขอถอนทั้งหมด หลังจากนี้ชั้นจะให้ทีมทนายมาจัดการ”

“นายบ้าแล้วเหรอยูชอน นายพูดเล่นหรือเปล่า นายทำแบบนี้จริงๆเหรอ ถ้านายทำตอนนี้แล้วชั้นจะไปหาทุนที่ไหนทัน งานชั้นก็ล่มไม่เป็นท่าน่ะสิ แล้วเรื่องนายถอนหุ้นที่อื่นด้วย ชั้นก็เสียหายนะ”

“ช่วยไม่ได้ ในเมื่อนายทำน้องของชั้นก่อน”

“ทำอะไร ชั้นทำอะไรแจ”

“นายก็คิดย้อนดูดีๆสิ เอาง่ายๆถามคนข้างๆนายก็พอรู้อยู่แล้วล่ะมั้ง”

“นาย..นายเอาจริงใช่มั้ยเนี่ย นายทำแบบนี้บริษัทชั้นเสียเครดิตนะ ก็รู้ไม่ใช่เหรอ”

 

 

“ก็เพราะรู้ไง ถึงทำ!!!”

“ไอ้ยูชอน!!”

 

 

“โทษทีชั้นต้องกลับแล้วจะไปดูแจต่อ”

“นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ ชั้นเป็นอะไรนายลืมไปแล้วเหรอ ชั้นเป็นถึงสามีน้องนายนะ นายทำแบบนี้ แจต้องไม่ยอมแน่”

“ก็ไม่รู้สิ นายลองอ่านเอกสารนี่ดูแล้วกัน แล้วนายจะรู้เอง เอกสารในซองนี่แหละ คือเรื่องของแจที่ชั้นจะมาบอกนาย ไปล่ะนะขอตัว”

“ยูชอน ไอ้ยูชอน”

 

ร่างสูงของคนที่เป็นฝาแฝดคนพี่ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของตัวเองเดินก้าวยาวๆออกไป โดยไม่ฟังคำทักท้วงอื่นใดทั้งสิ้น

อะไรกันมันเกิดอะไรขึ้น

 

“อะไรกันน่ะครับคุณยุนโฮ ทางคุณคนนั้นจะเอาจริงเหรอ แล้วเรื่องสาขาใหม่จะว่ายังไง จะไปต่อหรือเปล่า คารัมไม่ยอมนะ คุณจะให้คารัมบริหาร ถ้าไม่ได้ คารัมไม่ยอม”

“อย่ามาเรื่องมากงอแงได้มั้ย น่ารำคาญ!!”

“ยุนโฮ! กล้าพูดแบบนี้กับผมเหรอ ดี งั้นผมไปจากคุณดีกว่า คนที่กำลังจะเหลือแต่ตัว เสียชื่อเสียงอย่างคุณผมก็ไม่อยากจะอยู่ข้างๆนักหรอก”

“เออ อยากไปไปเลย ไม่ง้อหรอก ยังไงแจก็รอ ก็อยู่กับชั้นจัดการให้ชั้นได้อยู่แล้ว แล้วถ้าเคลียร์ทุกอย่างได้ อย่าคลานมาหาแล้วกัน”

“เฮ๊อะ”

 

ร่างของอีกคนก้าวเดินออกไป ทิ้งเหลือไว้เพียงร่างหนาของ ชอง ยุนโฮ นั่งอยู่คนเดียวในห้อง หึ แกเป็นบ้าอะไรวะยูชอน แต่เอาเถอะยังไงแกก็ต้องยอมกลับมาร่วมมือกับชั้นอยู่ดี ในเมื่อชั้นกับแจเป็นสามีภรรยากันขนาดนี้ แกไม่เคยไม่ตามใจแจไม่ใช่เหรอไง แล้วแกจะยอมให้แจติดเสียชื่อเสียงไปกับชั้นเหรอ หึ ทำอะไรบ้าๆว่ะยูชอน แกก็รู้แจกับชั้นรักกันจะตาย ยังไงแจก็ช่วยชั้นอยู่แล้ว

ศีรษะเล็กส่ายไปมาอย่างคนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่า อา...นึกออกแล้วสงสัยไอ้ยูชอนมันโมโหที่เราลืมนัดแจเมื่อวานจนแจรอจนป่วยแน่ๆ เลยมาหงุดหงิดมาขู่ใส่ เอาเถอะเย็นนี้ซื้อดอกไม้สักช่อไปง้อ ก็จบ เป็นแบบนี้ทุกทีน่ะแหละ แจอดทนดีจะตายง้อนิดงอหน่อยก็ดีแล้ว หึหึ

 

แล้ว...ไอ้ซองนี่มันอะไรวะ

มือหนาเปิดซองแล้วหยิบเอกสารภายในขึ้นมา มันเป็นเอกสารหนึ่งใบที่หนาและแข็ง

 

แจฝากอะไรมาให้เนี่ย

เล่นอะไรกันฝาแฝดคู่นี้

 

มือหนาดึงเอกสารข้างในมาอยู่ระดับสายตา ดวงตาคมกวาดมองเอกสารนั้น

 

 

...ใบสำคัญการหย่า...

 

 

อะไร อะไรกันเนี่ย ล้ออะไรกันเล่น ล้อเล่นแน่ๆ ตาคมจ้องมองมันอีกครั้ง ช่องทุกช่องที่กรอกจนครบขาดแต่ช่องที่ต้องเป็นของเค้า ชองยุนโฮ

 

“เล่นบ้าๆน่ะแจ บ้า บ้าแน่ๆ” มือวางใบเอกสารนั่นลง แล้วจับเขย่าซองสีน้ำตาลนั่น ต้องบ้า ต้องล้อเล่นแน่ๆ แจต้องแกล้ง แกล้งแน่นอน แอบใส่จดหมายเล็กๆเขียนว่าล้อเล่นใช่มั้ยล่ะ

 

แล้วก็เป็นดังคาด ในซองสีน้ำตาลที่ถูกเขย่า มีกระดาษใบเล็กๆสีฟ้าอ่อนตกลงมาแนบพื้นพรม กระดาษที่มีตัวหนังสือตัวอ้วนๆน่ารัก เขียนอย่างเป็นระเบียบ ว่าแล้วว่าแจล้อเล่น ปากหยักยกยิ้มอย่างโล่งอกขณะที่ก้มลงหยิบมันขึ้น

 

แต่แล้วรอยยิ้มนั่นก็หายไป เมื่อตัวอักษรทุกตัวปรากฏที่สายตา

 

 

 

 

วันที่ 26 ธันวาคมปีหน้าจะไม่มีปีที่เจ็ดของเราอีกต่อไป

เก้าปีที่รู้จักกัน ชั้นควรลืมนายเสียที...ชอง ยุนโฮ

 

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------The end----------------------------------------------

 
 
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ อึนได้อีกไม๊คะ ฮิฮิ ฟิคมันเก๊า เก่าค่ะ เก่าหว่าพระชายาอีกนะ 55
อยากคุย ทักทาย  @lookpad_little ค่ะ ถ้าว่างแล้วมีคนเมนชั่นมา จะตอบทันทีค่ะ แต่ถ้าไม่ว่างก็... แหะๆ

Comment

Comment:

Tweet

สมน้ำหน้า
นี่ใช่ผลประโยชจากเเจทั้งนั้นเลยนิ

สมน้ำหน้าเป็นหมาหัวเน่าquestion     

#4 By bunnymijae (103.7.57.18|124.121.227.141) on 2013-03-04 22:07

คิดว่าแจเป็นของตายรึไง สุดท้ายเป็นยังไงหล่ะ ไม่มีใครสน

#3 By jaeholove (103.7.57.18|172.16.0.84, 180.180.127.144) on 2013-02-28 11:14

เลิกได้ซะที
เกลียดอิหมีชะมัด
เป็นเราอิหมีถูกตื้บไปนานแล้ว
บังอาจมาทำน้องเราได้

#2 By silverfox (103.7.57.18|124.121.102.2) on 2013-02-27 22:21

ขอสามคำ สะใจโคตร

#1 By ......... (103.7.57.18|49.49.139.141) on 2013-02-26 22:29