[SF]เพราะ..

posted on 30 Jan 2012 23:31 by lookpadlittle in Because directory Fiction
[SF]เพราะ?
By ; l-o-o-k-p-a-d
Note ; ง่วง เหงา คิดถึง และบ้าเล็กน้อย

















รัก....








รัก...คำๆ นี้ผมให้กับเขาคนนั้นมานานหลายปี แต่...ผมคิดว่าเขาคงไม่คิดจะรับรู้มัน และคงไม่มีมันให้กับผมเช่นกัน เพราะถ้าเขารู้ เพราะถ้าเขามีให้ผมสักนิด เขาคงไม่ทำแบบนี้ ใช่มั้ย...


“แจจุง ทำความสะอาดห้องชั้นด้วย ชั้นจะไปทำงานแล้ว”


ไปแล้ว เขาไปแล้วกับคู่ควงคนล่าสุด ทิฟฟานี่ เขากับเธอคนนั้นควงแขนกันไปโดยไม่แม้แต่มองอาหารที่ผมตั้งใจตื่นแต่เช้าบรรจงทำมันสักนิด


มันก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว เป็นทุกๆวัน แต่ผมก็ยังโง่ที่จะทำมัน
ความโง่ของผมยังคงอยู่กับตัวผม ถ้าหากความรู้สึกรักของผมยังคงให้กับเขา

และผมก็ให้..... ให้สินะ ให้ตลอดไป แต่ไม่เคยได้รับ



จมูกโด่งสวยพ่นลมหายใจราวกับอยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างหลุดออกไป ก่อนที่ร่างบางๆจะลากเท้าขึ้นไปยังห้องที่เขาคนนั้นสั่งให้ทำความสะอาด


ห้อง.... ห้องที่เป็นห้องหอของเราสองคน
หากแต่....ผมไม่เคยได้แม้แต่ใช้มัน
ไม่เคยได้ใช้ซุกอิง หรือนอนหลับพักผ่อน


เคยได้แต่เข้ามาทำความสะอาด
กับความสกปรกที่เขาและใครหลายหน้าหลายตาที่เขาพาเข้ามาสำราญที่นี่แล้วทิ้งซากให้ผมจัดการมันออกไป
เคย คิดถึงความรู้สึกผมบ้างหรือเปล่า...ที่ต้องมาเห็น ต้องมาเจออะไรแบบนี้ พยานของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ที่คุณสำเริงรักกับใคร แต่ผมต้องมาทนรับฟัง


ผม...ก็มีความรู้สึก

แจจุงคนนี้ก็มีความรู้สึกนะยุนโฮ


น้ำตา อุ่นๆไหลออกมาอีกแล้ว มันเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ ที่คนร่างบางต้องมาทำอะไรแบบนี้ กำจัดคราบของคนรักที่ดำเนินกิจกรรมกับใครอื่น ที่บ้างครั้งมันไม่ใช่แค่เตียง เพราะมันอาจมีที่ห้องน้ำ โต๊ะทำงาน โซฟา หรือแม้แต่พื้นพรม พยานของเหตุการณ์ถูกทิ้งเรี่ยราดไว้ทุกหนแห่ง ไม่ว่าจะเสื้อผ้าชิ้นน้อย คราบไคล หรือแม้แต่ถุงยางอนามัย


อย่างน้อยก็ใช้ถุงยางอนามันไม่ใช่หรือ...

แต่ทำไมทุกครั้งที่คีบมันขึ้นมาเพื่อทิ้งถังขยะ ก้อนเนื้อข้างซ้ายถึงปวดหนึบราวกับจะหยุดเต้น

ทำไมล่ะยุนโฮ...

แจจุงทำผิดอะไรหรือ ทำไมต้องทำอย่างนี้


การ แต่งงานระหว่างเรา ทำให้คุณทรมานใจมากนักเหรอ กับการแต่งงานกับเด็กบ้านแตกหนี้สินรุงรังตามคำสั่งก่อนตายของพ่อคุณ แต่คนคนนี้ก็มีรักให้คุณเต็มหัวใจ ถึงไม่ชอบ ถึงไม่รัก หรือไม่พอใจ แต่ต้องทำแบบนี้เชียวเหรอ


เพียงแค่ต้องการใบหย่าแค่นั้นหรือ
แต่ยุนโฮ...แจจุงทำให้ไม่ได้ มันไม่ได้ในตอนนี้
รอก่อนได้มั้ย อีกนิด รออีกนิด


แล้วแจจุงจะให้ยุนโฮหมดทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรก็ตาม



“พ่อฝากยุนโฮด้วยนะลูกแจจุง ยุนโฮถึงจะเห็นมันเป็นแบบนี้ แต่ความจริงร่างกายของมัน..”



รออีกนิดนะยุนโฮ แล้ววันนั้นแจจุงจะหย่าให้และออกไปจากชีวิตยุนโฮเอง


ร่างบอบ บางหอบเอาผ้าปูที่นอนออกไปจากห้องเพื่อนำไปซักและกลับมาผลัดเปลี่ยนเป็นผืน ใหม่ รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย ร่างบอบบางหมุนตัวออกไปเพื่อเตรียมอุ่นอาหารสำหรับมื้อกลางวันของตัวเอง ใช่ล่ะว่ามันคืออาหารเช้าที่บรรจงทำทิ้งไว้จนเย็นชืด แต่อีกคนไม่เหลียวแลนั่นเอง ไม่เป็นไรหรอกแจจุงกินได้

บ้านหลังนี้ เมื่อก่อนก็เคยคึกคักอยู่กันหลายคน ทั้งคุณป้าแม่บ้าน พี่สาวลูกของคุณป้าแม่บ้าน และคุณลุงคนสวน แต่เมื่อคุณลุงซึ่งเป็นผู้อุปการะแจจุงมาตลอดและเป็นพ่อของยุนโฮเสียไป ทุกอย่างก็อยู่ในภาวะเงียบวังเวง เมื่อพินัยกรรมของคุณลุงบอกให้ยุนโฮที่รีบบินกลับจากอังกฤษเพื่อจัดการงานศพ แต่งงานกับแจจุงทันทีเพื่อเขา
จะได้สมบัติทั้งหมดทำให้เค้าโกรธจัดหาว่า แจจุงเป่าหูผู้เป็นพ่อ เค้าโมโหที่จะต้องแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ ใคร...ที่พ่อพูดนักพูดหนาว่าน่ารัก แต่เค่ไม่เห็นจะรู้จักสักนิด ใครกันแจจุง? คนที่กอดศพพ่อเค้าร้องไห้ คนที่อยู่ปอกลอกพ่อเค้าขณะที่เค้าเรียนอยู่เมืองนอกมาตลอดงั้นเหรอ

ใคร กันหรือ คือแจจุง หึ... แจจุงแทบขำทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แจจุงคือใคร? แจจุงก็คือคนหลงรักยุนโฮมาตลอดตั้งแต่เด็กที่บ้านอยู่ติดกัน จนย้ายออกไปแต่ก็ไม่เคยลืมพี่ชายตัวโตที่เก็บลูกบอลให้ในวันวาน และไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ชายตัวโตข้างบ้านแม้แต่วันเดียว แล้วเมื่อบ้านแตก พ่อไปทางแม่ไปทางและสุดท้ายก็ตายลงทิ้งหนี้สินไว้กองใหญ่ คุณลุงผู้ใจดีก็ยื่นมือมาช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูและคอยเล่าเรื่องลูกชายคน เดียวให้ฟังว่าพี่ชายใจดีไม่เ
คยเปลี่ยนไปเลย หากแต่...กลับจำแจจุงไม่ได้สักนิดในวันนั้นและแจจุงก็ใจแข็งพอที่จะไม่ รื้อฟื้น เพราะเชื่อว่าสักวันหนึ่งยุนโฮคงจะจำเด็กชายตัวเล็กๆที่ชอบร้องไห้จ้าให้พี่ ชายตัวโตปลอบและยอมเล่นด้วยใน
วันวานได้....สักวันหนึ่ง


“จับพ่อชั้นไม่พอ ยังคิดจับชั้นอีกนะ เป่าหูพ่อชั้นยังไงล่ะ”
“ได้ อยากแต่งก็แต่ง แต่อย่าคิดว่าจะสุขสบาย รวยแล้วนี่ มีบ้านอยู่ใหญ่โต ทำงานสักหน่อยคงไม่เป็นอะไรมั้ง บ้านทั้งบ้านเนี่ย นายก็ทำละกันแจจุง!!


.
.

.


“อุ้ย” เลือดสีสดไหลออกจากปลายนิ้ว เมื่อผู้เป็นเจ้าของใจลอยคิดถึงเรื่องเก่าๆขณะที่ใช้มีดปอกผลไม้
“แย่จัง”ปากอิ่มบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนเดินอ้อมไปเปิดน้ำเพื่อล้างแผลและเดินออกจากครัวเพื่อหยิบกล่องปฐมพยาบาลตัวเอง







เพล้ง!!!





“อ๊ะ ตกมาได้ยังไงนะ”

กรอบรูปใหญ่ รูปแต่งงานเพียงรูปเดียวของเค้ากับยุนโฮที่ติดอยู่ในบ้านนี้ตกจากฝาผนังโดยไม่มีสาเหตุ เศษกระจกแตกเกลื่อนกระจาย

“ต้อง เก็บก่อนสินะ ถ้ายุนโฮมาเหยียบเอาล่ะก็แย่เลย แล้วก็คงต้องเอาไป..เก็บ...จริงๆสินะ”แจจุงพึมพำกับตัวเอง แล้วย่อตัวลงค่อยๆเก็บเศษกระจกทีละชิ้น โดยลืมไปเสียสนิทว่าตัวของเค้าเองก็ยังไม่ได้ทำแผล
เป็นแบบนี้ทุกครั้ง...เมื่อมีเรื่องยุนโฮ แจจุงจะลืมเรื่องของตัวเองเสมอ

.

.

“เสร็จ สักที ต้องเอาไปเก็บแล้วสิ อา...แจจุงขอเอาไปไว้ในห้องแจจุงนะยุนโฮ”แขนบอบบางกอดรูปแต่งงานเอาไว้แนบอก เหตุการณ์วันนั้นยังจำติดตา




“เอามาติดทำไม รกบ้าน รูปของนายน่ะชั้นไม่ต้องการ อยากประกาศหรือไงว่าได้แต่งงานกับชั้น”
“แต่..แต่เราแต่งงานกันแล้วนะยุนโฮ”
“แต่ง งาน หึ นายแต่งกับชั้นน่ะใช่ แต่ชั้นไม่ถือว่าแต่งกับนายหรอกนะแจจุง รูปแต่งงานบ้าบอทั้งหลายไม่ต้องมาตั้งให้รก การแต่งงานของเรามันก็แค่ละครฉากนึง ไม่ได้มีความหมายกับใครทั้งนั้น”
“อ่า..เอ่อ..งั้น..งั้นแจจุงของติดแค่..แค่รูปเดียวได้มั้ยยุนโฮ แค่..รูปเดียว”
“หึ ตามใจ แล้วอย่าให้ชั้นเห็นว่ามีเกินจากนี้นะ ไม่งั้นชั้นจะเผาทิ้งให้หมด แล้วอย่าคิดว่าชั้นจะแยแสสนใจมันล่ะ”
“ขอบคุณ ขอบคุณนะยุนโฮ”


.

.

แจ จุงนั่งมองรูปในมือ รูปแต่งงานเพียงรูปเดียวที่มีอยู่ ซึ่งมันเป็นรูปที่ดีที่สุด ที่ดูเหมือนยุนโฮจะยิ้มให้กล้องนิดๆในขณะที่รูปอื่นๆยุนโฮทำตัวเหมือนหุ่น ยนต์ ไร้ชีวิต หากแต่..รูปนี้กลับมีรอยยิ้ม ถึงแม้มันจะเป็นรอยยิ้มที่ให้กับคนอื่นที่เข้ามาในช่วงนั้นพอดีก็ตาม...




Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr



“ใครโทรมากันนะ”ร่างบอบบางลุกขึ้นจากเตียงเดินไปรับโทรศัพท์บ้านที่ตั้งอยู่ในห้องหน้าหวานติดจะแปลกใจเล็
กน้อย ก่อนที่มือขาวจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูแล้วกรอกเสียงลงไป

.

“สวัสดีครับ”
“อะไรนะครับ ครับๆ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”โทรศัพท์ถูกวางลง พร้อมๆกับหน้าหวานใสดูซีดลงราวกับกระดาษ
.

.

ยุนโฮรอแจจุงนะ รอแจจุง...
.
.

“คุณหมอครับ สา...เอ่อ ยุนโฮเป็นอย่างไรบ้างครับ”
“ใจเย็นๆนะครับ คุณยุนโฮบาดเจ็บสาหัสครับ แต่ทางเราได้ช่วยเหลือเบื้องต้นจนปลอดภัยในระดับหนึ่งแล้วนะครับ”
“ระดับหนึ่ง?”
“ครับ...หมอ ไม่ทราบว่าคุณทราบเรื่องนี้หรือเปล่านะครับ แต่ด้วยอุบัติเหตุในครั้งนี้มันค่อนข้างรุนแรงดังนั้น....อา...หมอว่าเราไป คุยในห้องของหมอดีกว่านะครับ ส่วนคุณยุนโฮเดี๋ยวคงจะย้ายไปห้องไอซียู”
“เอ่อ..ครับ”




.

.

.




หลายวันต่อมา...




“หายไปไหน กูถามว่าแจจุงหายไปไหน”เสียงทุ้มคำรามลั่นห้องพักฟื้น มือหนายังคงกดรัวที่มือถือเครื่องเล็ก หากแต่ก็ไม่มีใครตอบรับ
“กูก็บอกแล้วไงว่าไม่รู้ กูไม่เห็นคุณแจจุงเลย ครั้งสุดท้ายเค้าก็โทรมาหากูเรื่องมึงนอนโรงพยาบาลแล้วฝากให้กูกับจุนซูมาดูมึงนี่แหละ”
“แล้วทำไมมึงไม่ถามว่าเค้าจะไปไหน ห๊ะ ไอ้ยูชอน”
“ตอนนั้นกูลืมนี่หว่า มึงก็ยังไงเนี่ยโวยวายหาเค้าทุกวัน ตอนเค้าอยู่ด้วยทุกวันมึงก็ไล่เอาไล่เอา”
“เออ เรื่องของกู แล้วที่ให้ไปหาที่บ้านว่ายังไง”
“ชั้นกับจุนซูไปดูแล้ว ไม่มีใครอยู่เลยว่ะ บ้านปิดเงียบมาก จริงมั้ยจุนซู”
“อื้อ ปิดเงียบมากเลย ดูแล้วเหมือนไม่มีใครอยู่มาหลายวันแล้วล่ะ ฝุ่นงี้หนาเลย”

“แปลก ปกติแจจุงต้องทำความสะอาดทุกวันนี่นา ไปไหนของเค้า”
“นี่นายพูดกับชั้นหรือพึมพำคนเดียววะยุนโฮ ดูคิดถึงคุณแจจุงจัง”

“เรื่อง? ช่างชั้นเถอะน่ะ”
“เออ ไม่ถามแล้วก็ได้ แต่ไอ้ที่ผ่าตัด แล้วก็อาการนายน่ะตกลงว่ายังไงดี จะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร สงสารแฟนชั้นบ้างต้องมาดูแลนายทั้งวัน เมียก็มีแต่ก็ไม่ดูแลให้ดี พอป่วยพอเจ็บเค้าหนีเลย สมน้ำหน้า”
“ปากเหรอ น่ะ เอาเหอะ อย่าให้ชั้นเจอแล้วกันแจจุงน่ะ ส่วนไอ้แผลนี่ หมอว่าโอเคแล้วใกล้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”มือหนาลูบไปที่อกแกร่งของตัวเอง
“เออ รีบๆหายเร็วๆล่ะ ชั้นไปทำงานก่อน อยู่กับจุนซูอย่าใช้งานแฟนชั้นหนักล่ะ ไปก่อนนะเว้ย ไปก่อนนะจ้ะจุนซูจ๋า”



.

.

.

.



เงียบ...


เหงา...


วังเวง...





คำสามคำที่บรรยายบ้านของ....เรา...ได้ในตอนนี้



“มึง อยู่คนเดียวได้แน่นะยุนโฮ”ยูชอนถามเค้าเป็นครั้งที่สิบได้มั้ง ก่อนที่จะกลับออกไป แน่ล่ะ เค้าต้องตอบว่าได้เป็นครั้งที่สิบเหมือนกัน

ตา คมมองสภาพบ้านที่แสนเงียบ ทำไมนะ อยู่คนเดียวแล้วทำไมเงียบแบบนี้ ทั้งๆที่ตอนอยู่กับแจจุงสองคน ก็แค่เพิ่มมาหนึ่งมันกลับดูสดใส ทั้งๆที่แจจุงและเค้าเองก็แยกกันอยู่แทบไม่ได้เจอหน้ากัน ทำไมนะ...


หายไปไหน..
นายหายไปไหนกันแจจุง
ตาคมกวาดตามองบ้านกว้างอีกครั้ง ก่อนที่...
ทำไมตรงนั้นว่างเปล่าล่ะ


ผนังตรงนั้น... เคยมีรูปของเรานี่นา
ทำไมมันว่างเปล่า


หรือว่า???


ร่าง สูงผุดลุกขึ้น แล้ววิ่งขึ้นบันไดเปิดลิ้นชักในห้องนอนที่รวมกุญแจทุกดอกในบ้าน มือหนาสั่นขณะที่ไขกุญแจห้องนอนของแจจุง ห้องเดียวที่ยูชอนและจุนซูบอกว่าเข้าไม่ได้ ซึ่งตอนนั้นตัวของยุนโฮเองให้ไปเพียงแต่กุญแจบ้าน เพราะทุกห้องของบ้านไม่เคยที่จะล็อกหรือปิดแน่น แต่คราวนี้ห้องนอนของแจจุงกลับล็อก...
ร่างสูงรีบก้าวเข้ามาในห้องทันทีที่เปิดประตูได้ ขายาวสาวเดินเร็วๆไปยังโต๊ะทำงานเล็กๆของแจจุง


โต๊ะที่ใบหย่าซึ่งเค้าวางไว้ให้แจจุงตั้งแต่แต่งงานกันวันแรกวางอยู่
ใบหย่าที่แจจุงไม่เคยจะสนใจและยอมที่จะทำให้ช่องว่างอีกช่องสมบูรณ์
ไม่เคยมาตลอด
แต่คราวนี้....

มันกลับสมบูรณ์.........

ด้วยลายเซ็นของแจจุงที่บรรจงเติมให้ช่องว่างที่เคยว่างอยู่เต็ม ครบ สมบูรณ์
มือหนาหยิบมันขึ้นมาดูในระดับสายตาเพื่อให้เห็นชัดๆ
แจจุงยอมหย่าให้เค้าแล้วหรือ


ทำไมกัน?


มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นแบบนี้ ไหนว่ารักชั้นนักหนาไง ทำไมถึงยอมหย่าง่ายๆ ทำไมถึงหายไปแบบนี้ หายไป...จริงๆหรือ..


ร่างสูงราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ขายาวก้าวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าใบเล็กของแจจุง เปิดมันออก


เสื้อผ้าก็อยู่ครบนี่นา
ทั้งเสื้อสีฟ้าตัวโปรดที่เห็นใส่ประจำ
ทั้งกางเกงยีนส์ตัวสวยที่ใส่บ่อยๆ
แล้วยังชุดไม่กี่ชุดที่แจจุงมี น่าแปลก...ที่เค้าจำมันได้ดี ก็ยังอยู่ครบ


แล้ว..แจจุงล่ะ หายไปไหน?


“ตามหา ต้องตามหาแจจุง”ร่างสูงบ่นกับตัวเอง ก่อนจะรีบทำท่าจะออกจากห้องเพื่อออกไปตามหา แม้ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน แม้ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่มัน... มันเหมือนทนไม่ได้ เป็นเดือนแล้วนะที่คนคนนั้นหายไป ไม่โผล่มาให้เห็น ไม่ส่งเสียงหวานๆเจือไปด้วยเสียงสั่นเครือให้ได้ยิน ถึงแม้เมื่อก่อนจะรังเกียจ แต่พอไม่เห็นหน้าไม่ได้ยินเสีย แล้วเหมือนรู้สึกขาดอะไรสักอย่าง


ก็ไหนว่ารักไง ไม่ยอมหย่าง่ายๆไง แล้วทำไม...

ทว่า....

สมุดอะไร?

สมุดอะไรน่ะอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงของแจจุง
ขายาวก้าวเข้าไปหามันราวอัตโนมัติ


.

.

.


หัวใจเต้นราวกับจะระเบิดออกจากอก เมื่อมือหยิบมันขึ้นมา

ไดอารี่หรือ..



ร่างสูงทิ้งน้ำหนักนั่งลงบนเตียง นิ้วเรียวพลิกเปิดไปหน้าแรก ตาคมกวาดมองอ่านในทุกบรรทัด นิ้วเรียวก็คอยพลิกหน้ากระดาษโดยไม่ขาดตอน


แล้วบันทึกก็ถูกเปิดอ่านไปเรื่อยๆ


....เล่ม ที่สามแล้วนะ คุณลุงให้แจจุงเขียนมันทุกวันจะได้แก้เบื่อ ไม่น่าเชื่อ แจจุงจะเขียนมันมาสามเล่มแล้ว!!! อ่า...วันนี้ยุนโฮพาผู้หญิงมาที่บ้านอีกแล้วล่ะ มันก็เป็นแบบนี้ทุกวัน แต่แจจุงเจ็บที่อกจังเลยไดอารี่จ๋า แจจุงเจ็บจัง ทำไมแจจุงต้องรักยุนโฮขนาดนี้แล้วนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก แจจุงจะสู้ๆล่ะ แจจุงเชื่อว่าสักวันยุนโฮต้องมองเห็นแจจุงบ้าง สู้ๆ!!...


....อีก แล้วล่ะ วันนี้ยุนโฮเปลี่ยนผู้หญิงอีกแล้วนะ คราวนี้รู้สึกจะชื่อเจสสิก้า แจจุงต้องทนแบบนี้ไปอีกถึงเมื่อไรกัน อา..ไม่เป็นไรหรอกเนาะ แจจุงรักยุนโฮ แจจุงต้องทนได้สิ คุณลุงบอกให้แจจุงดูแลยุนโฮให้ดี แจจุงต้องทำให้ได้ พรุ่งนี้แจจุงตั้งใจทำข้าวต้มปลาล่ะ เพราะเห็นยุนโฮบ่นกับคุณเจสสิก้าว่าเจ็บคอ ยุนโฮคงจะป่วยแน่เลย มาดูกันนะว่ายุนโฮจะชมข้าวต้มของแจจุงมั้ย....


...แย่ที่สุดเลย วันนี้แย่จัง ยุนโฮไม่มองหน้าแจจุงเลยล่ะตอนเช้าน่ะ แล้วก็เหมือนเดิมแจจุงต้องกินข้าวคนเดียว แต่ที่มันแย่ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกนะ ก็คุณเจสสิก้าน่ะสิ เธอกลับมาที่นี่บอกว่าให้แจจุงออกไปจากชีวิตยุนโฮซะ เพราะเธอมาก่อน แจจุงไม่เชื่อหรอก แจจุงเลยปฏิเสธก็ในเมื่อตอนนั้นยุนโฮเคย... อา... เธอเลยตบหน้าแจจุงล่ะ แต่แจจุงไม่ทำอะไรเธอหรอก ก็...เธอเป็นผู้หญิงนี่ แจจุงจะทำแบบนั้นตอบได้ไงจริงมั้ย เอาเถอะน่ะ ยังไงแจจุงก็ยังปล่อยยุนโฮไปตอนนี้ไม่ได้หรอก แจจุงต้องแน่ใจก่อนสิว่ายุนโฮจะแข็งแรงปลอดภัยและมีคนรักแล้วก็ดูแลยุนโฮได้ มากกว่าแจจุงจริงๆน่ะจริงมั้ย
...


....โอนิวล่ะ คนใหม่ของยุนโฮชื่อโอนิว เค้าเป็นผู้ชายนะ น่ารักมากด้วยแจจุงเห็นยังตะลึงเลย แต่...ทำไมยุนโฮต้องจูบกับเค้าคนนั้นให้แจจุงเห็นด้วย แล้ว...ทำไมเวลาจูบกันคนที่ชื่อโอนิวต้องทำหน้าเยาะเย้ยแจจุงด้วยล่ะไดอารี่ แค่นี้แจจุงยังเจ็บไม่พออีกเหรอ แจจุงเจ็บเจียนตายแล้วนะ...


...ยุ นโฮเป็นไข้ล่ะไดอารี่วันนี้น่ะ เลยไม่ได้ไปทำงาน ไข้สูงมากเลย เมื่อคืนแจจุงเลยต้องเฝ้ายุนโฮทั้งคืนก็เช็ดตัวให้น่ะ เมื่อคืนเลยเป็นคืนที่ยุนโฮอยู่กับแจจุงสองคนล่ะ แจจุงได้อยู่ในห้องของยุนโฮทั้งคืนเลยนะ แจจุงได้ดูแลยุนโฮ อา..มันดีจังเลย ถึงแจจุงจะไม่อยากให้ยุนโฮป่วยก็เถอะ แต่ว่ามันก็ทำให้แจจุงได้อยู่ใกล้ยุนโฮนะไดอารี่ ถึงแม้ว่ายุนโฮจะไม่รู้ตัวก็เถอะ และ... ถึงแม้ว่าตื่นมายุนโฮจะเห็นโอนิวเป็นคนแรกเพราะเขาเข้ามาพอดีขณะที่แจจุงไป เตรียมข้าวต้มให้ยุนโฮแล้วเขาก
็ทึกทักว่าดูแลยุนโฮทั้งคืนก็เถอะ แต่แค่นี้แจจุงก็ดีใจแล้วล่ะ อ่า...แต่ตอนนี้ยุนโฮดีขึ้นแล้วนะ แจจุงโล่งใจไปที เค้าน่าจะไปทำงานได้พรุ่งนี้แหละ...


...ทิฟฟา นี่สินะคนนี้ เหมือนคนนี้ยุนโฮจะคบนานกว่าใครเลยล่ะไดอารี่ สองเดือนแล้วนะที่ยุนโฮพามาที่นี่ คนนี้ใช่มั้ยที่แจจุงต้องหลีกทางให้ แต่...เค้าจะดูแลยุนโฮได้ดีจริงๆใช่หรือเปล่าไดอารี่ จุนซูเคยเล่าให้ฟังว่าคนคนนี้เคยคบกับผู้ชายมาก่อนหลายคนก่อนจะมาถึงยุนโฮ แต่มันก็แค่อดีตล่ะมั้ง คงไม่มีอะไรหรอกใช่มั้ย แจจุงอยากให้ยุนโฮเจอคนดีๆ ดูแลยุนโฮได้ ยุนโฮไม่ต้องการแจจุง แจจุงรู้ แจจุงก็อยากหลีกทางให้แต่..แจจุงต้องแน่ใจสิว่าเค้าจะรักและดูแลยุนโฮได้ดี จริงๆ แจจุงถึงจะยอมปล่อยถึงแจจุงจะเจ็บแทบบ้าก็เถอะ แต่ถ้ายุนโฮจะมีความสุขจริงๆแจจุงก็ยอม...


....เค้าเป็นคนดี จริงๆเหรอทิฟฟานี่คนนี้ ก็วันนี้ตอนกลางวันผู้หญิงคนนี้เข้ามารื้อค้นห้องแจจุงด้วยล่ะ แจจุงห้ามก็ไม่ฟัง เค้ามาค้นหาเครดิตการ์ด เค้าบอกว่าแจจุงน่าจะมีที่ยุนโฮให้ไว้บ้าง ทั้งๆที่แจจุงบอกว่าไม่มีแล้วนะยุนโฮไม่เคยให้อะไรแจจุงเลย แต่เค้าไม่ยอมเชื่อ คุ้ยห้องแจจุงเสียกระจุยเลย สุดท้ายเค้าเจอเครดิตการ์ดที่คุณลุงให้แจจุงไว้ใช้สำหรับจัดการของในบ้านไป ล่ะ แล้ว...ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกใช่มั้ย ผู้หญิงคนนั้นเค้าก็เอาไปล่ะ แจจุงจะยื้อคืน เธอก็ใจดีมากๆด่าแจจุงกลับด้วยนะ แจจุงจะว่ากลับเธอก็ผลักแจจุงตกบันไดหน้าบ้าน เนี่ยขาแจจุงแพลงเลย งานนี้จะเดินให้ยุนโฮเห็นเลยไม่ได้ เดี๋ยวยุนโฮรู้เพราะแจจุงเดินกะเผลกน่าเกลียดมาก แต่ไอ้ที่สำคัญน่ะ แจจุงจะเอาอะไรมาซื้อของในบ้านล่ะทีนี้ ยุนโฮก็ไม่เคยให้เงินไว้ด้วยสิ ยังดีนะ ที่แจจุงมีเงินสดติดตัวไว้หน่อยนึง เฮ้อ...สงสัยแจจุงต้องหางานเล็กๆน้อยๆทำแล้วล่ะ จะบอกยุนโฮก็ไม่ได้ เพราะยุนโฮดูจะรักทิฟฟานี่มาก ถ้าบอกไปยุนโฮจะเสียใจ อา..วันนี้เขียนยาวเลย นอนดีกว่าเนอะ...


....หายแล้วล่ะขาน่ะ วันนี้เหนื่อยมากๆ แจจุงลงไปทำสวนมา ยุนโฮเคยบอกกับทิฟฟานี่ แจจุงแอบได้ยินน่ะว่ายุนโฮอยากมีสวนสวยๆ ต้นไม้มีชีวิตชีวา แจจุงเลยไปทำสวนไง เอาซะมือแตกเลยล่ะ อิอิ โอย ง่วงจัง แจจุงนอนก่อนนะ พรุ่งนี้แจจุงจะตื่นแต่เช้ามารดน้ำต้นไม้...



“เหลือหน้าเดียวแล้วเหรอ...”



“เรื่อง ไม่คาดคิดเกิดขึ้นล่ะไดอารี่ ยุนโฮเกิดอุบัติเหตุ รถของยุนโฮถูกชน แจจุงเห็นยุนโฮแล้วสงสาร แจจุงอยากเจ็บแทน ยุนโฮคงเจ็บมากๆเลย แจจุงรักยุนโฮแจจุงอยากเจ็บแทน แล้ว...แจจุงก็ทำได้นะ ไดอารี่รู้ใช่มั้ยหัวใจของยุนโฮไม่ค่อยดี แต่ยุนโฮไม่รู้ตัวเลย แจจุง...แจจุง...รักยุนโฮ แจจุงอยากให้ยุนโฮมีความสุข มีความสุขกับคนที่ยุนโฮรัก แจจุงควรคืนอิสรภาพให้ยุนโฮเสียที ก็...ก็คุณหมอบอกว่าหัวใจของยุนโฮจะไม่ไหวแล้วกับอุบัติเหตุครั้งนี้ แจจุง...แจจุงอยากให้ยุนโฮมีความสุข แจจุงจะ...จะให้ยุนโฮเอง ไดอารี่จ๋า ความสุขของยุนโฮ อิสระของยุนโฮ ยุนโฮจะได้มันไปจากแจจุงเสียที ยุนโฮต้องดีใจแน่ๆเลย ใช่มั้ย แม้แจจุงจะเสียใจ ที่ในที่สุดยุนโฮก็จำเรื่องของเราไม่ได้เสียที แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่แจจุงได้ใช้ชีวิตกับยุนโฮแค่นี้ แจจุงก็ดีใจแล้ว พรุ่งนี้แจจุงจะจัดการตัวเอง แต่ ทำยังไงดีล่ะแจจุงโทรไปหาคุณทิฟฟานี่ว่ายุนโฮเกิดอุบัติเหตุให้เค้ามาดูแลยุ นโฮด้วย แต่เค้าไม่สนใจเลย ทำยังไงดี อ่ะ..คุณยูชอนสินะ แจจุงนึกออกแล้วพรุ่งนี้แจจุงจะโทรบอกคุณยูชอน เอาล่ะราตรีสวัสดิ์นะไดอารี่ วันนี้แจจุงคงเขียนเป็นวันสุดท้ายแล้วล่ะ พรุ่งนี้แจจุงต้องสดใส แข็งแรง ร่างกายของแจจุงจะได้พร้อมไง แต่ก่อนไปนอนไดอารี่จ๋ารับฟังแจจุงด้วยนะ




แจจุงรักยุนโฮล่ะ

รักที่สุด

ถึงยุนโฮจะไม่รักแจจุงตอบ

แจจุงก็ไม่ว่าอะไร

ถึงยุนโฮจะจำสัญญาที่เคยให้ไว้ไม่ได้

แต่แจจุงก็ดีใจที่ได้ทำตามสัญญานั้น

ถึงยุนโฮจะไม่ให้หัวใจแจจุง

แต่แจจุงจะให้หัวใจแก่ยุนโฮเอง

ให้ไปเหมือนกับที่ให้มาตลอด

โปรดรู้ไว้นะไดอารี่...

แจจุงรักยุนโฮ และจะรักตลอดไป

หัวใจของแจจุงจะอยู่กับยุนโฮคนเดียวเท่านั้น

ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

แต่หัวใจของแจจุงจะเต้นเพื่อยุนโฮ

แจจุงได้ทำตามสัญญาเมื่อสิบแปดปีก่อนแล้ว

“ถ้าแจจุงโต สัญญานะว่าจะแต่งงานกับพี่ จะอยู่กับพี่”

แจจุงได้ทำตามสัญญาแล้ว

แจจุงได้รักยุนโฮ......

แจจุงได้อยู่กับยุนโฮ...

และจะได้อยู่ตลอดไป...

แจจุงรักยุนโฮ...





“แจจุง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”




น้ำตา หยดใหญ่ตกลงซ้ำรอยเก่าจนหน้ากระดาษเปียกชื้น ก่อนที่ไดอารี่เล่มหนาจะถูกปิดและลอยเคว้งกระแทกผนังเปิดกางที่หน้าเกือบสุด ท้าย หน้าที่แทรกรูปคู่ๆเก่าๆของเด็กชายสองคนที่ยิ้มจนตาหยีให้กล้อง เด็กชายตัวโตโอบเอวเด็กชายตัวเล็กที่กอดลูกบอลแนบอกแล้วซบหน้าหวานๆที่ไหล่ ของเด็กชายที่โตกว่า รูปที่ยุนโฮจำไม่ได้ว่าเคยให้เด็กชายตัวเล็กไว้ก่อนจาก รูปที่ยุนโฮไม่รู้ว่ามีตัวหนังสือกลมๆบันทึกอะไรไว้ที่ด้านหลัง..
..










...ในที่สุดแจจุงก็จะได้อยู่กับยุนโฮตลอดไปแล้วล่ะ....

....แจจุงดีใจจัง แจจุงดีใจที่สุด...

....ไม่ว่ายุนโฮจะมีใคร แจจุงก็ยังจะได้อยู่เคียงข้างยุนโฮ.....

....เคียงข้างตลอดไป....

....แจจุงรักยุนโฮ.....











__________________The end__________________





Sf แนวเน่า พล็อตเกลื่อน ยุงตีกัน แถมแต่งได้ไม่ดี ไม่ลื่นอีกต่างหาก แต่...อยากอ่ะค่ะ บ้างครั้งมันอยากดราม่า อ่า...ยังไงก็ขอโทษกับพล็อตและสำนวนรวมถึงเนื้อเรื่องไว้ด้วยนะคะ 
 
ปล. ฟิคนี้แต่งมาเป็นปีแล้วค่ะ อยู่ในบอร์ด Our privacy TVXQ ที่ตอนนี้เปิดรับสมัครสมาชิกอีกรอบ ถึง 6 กุมภานี้ค่ะ http://ourprivacytvxq.30.forumer.com

Comment

Comment:

Tweet

4vFkXa <a href="http://iqtryzgfvkeb.com/">iqtryzgfvkeb</a>, ulwjdewjysfc, [link=http://ajqsjvcxkeih.com/]ajqsjvcxkeih[/link], http://mntvdvmgsjqt.com/

#8 By SvOZdXZpn (103.7.57.18|188.92.75.82) on 2012-08-07 17:51

สนใจติดต่อได้ที่ 0807977770 - 6 ,0828634313-6,0821988880-6
http://gclub-royal.com
http://sbobet.gclub-royal.com
http://ibcbet.gclub-royal.com

#7 By gclub-royal (103.7.57.18|202.58.99.182) on 2012-05-19 13:22

มารู้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้วซินะ
น้ำตาไหล เค้าสงสารแจ ต้องอยู่กับผู้ชายใจร้าย
หลังจากนี้ ยุนก็ดูแลหัวใจตัวเองให้ดีๆล่ะ
สิ่งนี้มันมีความหมายมากกกก

#6 By Huyin (110.169.226.115) on 2012-04-05 15:30

แงะเศร้าโคตรเลยอ่ะ
แถมดันมาเปิดตอนที่พี่แก้วเปิดเพลงของติน่า เวลาไม่ช่วยอะไรอีก น้ำตาไหลพรากเลยตรู กระซิกกระซิก

#5 By kaewlove (58.9.46.136) on 2012-02-13 10:02

เคยอ่านในบอร์ดแล้วมาอ่านที่นี้อีกรอบก็น้ำตาไหลพลากกกกกTT^TT เศร้าเกินบรรยาย
คนที่จากไปก็เศร้า คนที่อยู่ก็เศร้า
...ความรักของคนเราเมื่อเกิดขึ้นไม่พร้อมกันมันก็เศร้าอย่างนี้นี้เองTT^TT

#4 By piya1112 on 2012-02-04 10:17

ง่ะเศร้าาาา
อยากให้จบแบบแปปี้
แต่ยุนเอ้ยยยนายดูแลหัวใจของนายให้ดีนะๆ

#3 By si (180.180.27.39) on 2012-01-31 19:12

ชีวิตเศร้าอยู่แล้ว
แต่ให้น้ำตาท่วมจอไมเนี่ย
ไรท์เตอร์ใจร้ายอ่ะ

#2 By Mint (171.7.151.77) on 2012-01-31 19:10

เศร้าอ่ะ
มารับรู้เรื่องราวเอาวันที่สายจนเกินไป

นอนกอดความเจ็บปวดไปเถอะชองยุนโฮ

#1 By เลิฟ (118.174.73.225) on 2012-01-31 11:49