[SF]เพราะ..

posted on 30 Jan 2012 23:31 by lookpadlittle in Because directory Fiction
[SF]เพราะ?
By ; l-o-o-k-p-a-d
Note ; ง่วง เหงา คิดถึง และบ้าเล็กน้อย

















รัก....








รัก...คำๆ นี้ผมให้กับเขาคนนั้นมานานหลายปี แต่...ผมคิดว่าเขาคงไม่คิดจะรับรู้มัน และคงไม่มีมันให้กับผมเช่นกัน เพราะถ้าเขารู้ เพราะถ้าเขามีให้ผมสักนิด เขาคงไม่ทำแบบนี้ ใช่มั้ย...


“แจจุง ทำความสะอาดห้องชั้นด้วย ชั้นจะไปทำงานแล้ว”


ไปแล้ว เขาไปแล้วกับคู่ควงคนล่าสุด ทิฟฟานี่ เขากับเธอคนนั้นควงแขนกันไปโดยไม่แม้แต่มองอาหารที่ผมตั้งใจตื่นแต่เช้าบรรจงทำมันสักนิด


มันก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว เป็นทุกๆวัน แต่ผมก็ยังโง่ที่จะทำมัน
ความโง่ของผมยังคงอยู่กับตัวผม ถ้าหากความรู้สึกรักของผมยังคงให้กับเขา

และผมก็ให้..... ให้สินะ ให้ตลอดไป แต่ไม่เคยได้รับ



จมูกโด่งสวยพ่นลมหายใจราวกับอยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างหลุดออกไป ก่อนที่ร่างบางๆจะลากเท้าขึ้นไปยังห้องที่เขาคนนั้นสั่งให้ทำความสะอาด


ห้อง.... ห้องที่เป็นห้องหอของเราสองคน
หากแต่....ผมไม่เคยได้แม้แต่ใช้มัน
ไม่เคยได้ใช้ซุกอิง หรือนอนหลับพักผ่อน


เคยได้แต่เข้ามาทำความสะอาด
กับความสกปรกที่เขาและใครหลายหน้าหลายตาที่เขาพาเข้ามาสำราญที่นี่แล้วทิ้งซากให้ผมจัดการมันออกไป
เคย คิดถึงความรู้สึกผมบ้างหรือเปล่า...ที่ต้องมาเห็น ต้องมาเจออะไรแบบนี้ พยานของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ที่คุณสำเริงรักกับใคร แต่ผมต้องมาทนรับฟัง


ผม...ก็มีความรู้สึก

แจจุงคนนี้ก็มีความรู้สึกนะยุนโฮ


น้ำตา อุ่นๆไหลออกมาอีกแล้ว มันเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ ที่คนร่างบางต้องมาทำอะไรแบบนี้ กำจัดคราบของคนรักที่ดำเนินกิจกรรมกับใครอื่น ที่บ้างครั้งมันไม่ใช่แค่เตียง เพราะมันอาจมีที่ห้องน้ำ โต๊ะทำงาน โซฟา หรือแม้แต่พื้นพรม พยานของเหตุการณ์ถูกทิ้งเรี่ยราดไว้ทุกหนแห่ง ไม่ว่าจะเสื้อผ้าชิ้นน้อย คราบไคล หรือแม้แต่ถุงยางอนามัย


อย่างน้อยก็ใช้ถุงยางอนามันไม่ใช่หรือ...

แต่ทำไมทุกครั้งที่คีบมันขึ้นมาเพื่อทิ้งถังขยะ ก้อนเนื้อข้างซ้ายถึงปวดหนึบราวกับจะหยุดเต้น

ทำไมล่ะยุนโฮ...

แจจุงทำผิดอะไรหรือ ทำไมต้องทำอย่างนี้


การ แต่งงานระหว่างเรา ทำให้คุณทรมานใจมากนักเหรอ กับการแต่งงานกับเด็กบ้านแตกหนี้สินรุงรังตามคำสั่งก่อนตายของพ่อคุณ แต่คนคนนี้ก็มีรักให้คุณเต็มหัวใจ ถึงไม่ชอบ ถึงไม่รัก หรือไม่พอใจ แต่ต้องทำแบบนี้เชียวเหรอ


เพียงแค่ต้องการใบหย่าแค่นั้นหรือ
แต่ยุนโฮ...แจจุงทำให้ไม่ได้ มันไม่ได้ในตอนนี้
รอก่อนได้มั้ย อีกนิด รออีกนิด


แล้วแจจุงจะให้ยุนโฮหมดทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรก็ตาม



“พ่อฝากยุนโฮด้วยนะลูกแจจุง ยุนโฮถึงจะเห็นมันเป็นแบบนี้ แต่ความจริงร่างกายของมัน..”



รออีกนิดนะยุนโฮ แล้ววันนั้นแจจุงจะหย่าให้และออกไปจากชีวิตยุนโฮเอง


ร่างบอบ บางหอบเอาผ้าปูที่นอนออกไปจากห้องเพื่อนำไปซักและกลับมาผลัดเปลี่ยนเป็นผืน ใหม่ รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย ร่างบอบบางหมุนตัวออกไปเพื่อเตรียมอุ่นอาหารสำหรับมื้อกลางวันของตัวเอง ใช่ล่ะว่ามันคืออาหารเช้าที่บรรจงทำทิ้งไว้จนเย็นชืด แต่อีกคนไม่เหลียวแลนั่นเอง ไม่เป็นไรหรอกแจจุงกินได้

บ้านหลังนี้ เมื่อก่อนก็เคยคึกคักอยู่กันหลายคน ทั้งคุณป้าแม่บ้าน พี่สาวลูกของคุณป้าแม่บ้าน และคุณลุงคนสวน แต่เมื่อคุณลุงซึ่งเป็นผู้อุปการะแจจุงมาตลอดและเป็นพ่อของยุนโฮเสียไป ทุกอย่างก็อยู่ในภาวะเงียบวังเวง เมื่อพินัยกรรมของคุณลุงบอกให้ยุนโฮที่รีบบินกลับจากอังกฤษเพื่อจัดการงานศพ แต่งงานกับแจจุงทันทีเพื่อเขา
จะได้สมบัติทั้งหมดทำให้เค้าโกรธจัดหาว่า แจจุงเป่าหูผู้เป็นพ่อ เค้าโมโหที่จะต้องแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ ใคร...ที่พ่อพูดนักพูดหนาว่าน่ารัก แต่เค่ไม่เห็นจะรู้จักสักนิด ใครกันแจจุง? คนที่กอดศพพ่อเค้าร้องไห้ คนที่อยู่ปอกลอกพ่อเค้าขณะที่เค้าเรียนอยู่เมืองนอกมาตลอดงั้นเหรอ

ใคร กันหรือ คือแจจุง หึ... แจจุงแทบขำทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แจจุงคือใคร? แจจุงก็คือคนหลงรักยุนโฮมาตลอดตั้งแต่เด็กที่บ้านอยู่ติดกัน จนย้ายออกไปแต่ก็ไม่เคยลืมพี่ชายตัวโตที่เก็บลูกบอลให้ในวันวาน และไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ชายตัวโตข้างบ้านแม้แต่วันเดียว แล้วเมื่อบ้านแตก พ่อไปทางแม่ไปทางและสุดท้ายก็ตายลงทิ้งหนี้สินไว้กองใหญ่ คุณลุงผู้ใจดีก็ยื่นมือมาช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูและคอยเล่าเรื่องลูกชายคน เดียวให้ฟังว่าพี่ชายใจดีไม่เ
คยเปลี่ยนไปเลย หากแต่...กลับจำแจจุงไม่ได้สักนิดในวันนั้นและแจจุงก็ใจแข็งพอที่จะไม่ รื้อฟื้น เพราะเชื่อว่าสักวันหนึ่งยุนโฮคงจะจำเด็กชายตัวเล็กๆที่ชอบร้องไห้จ้าให้พี่ ชายตัวโตปลอบและยอมเล่นด้วยใน
วันวานได้....สักวันหนึ่ง


“จับพ่อชั้นไม่พอ ยังคิดจับชั้นอีกนะ เป่าหูพ่อชั้นยังไงล่ะ”
“ได้ อยากแต่งก็แต่ง แต่อย่าคิดว่าจะสุขสบาย รวยแล้วนี่ มีบ้านอยู่ใหญ่โต ทำงานสักหน่อยคงไม่เป็นอะไรมั้ง บ้านทั้งบ้านเนี่ย นายก็ทำละกันแจจุง!!


.
.

.


“อุ้ย” เลือดสีสดไหลออกจากปลายนิ้ว เมื่อผู้เป็นเจ้าของใจลอยคิดถึงเรื่องเก่าๆขณะที่ใช้มีดปอกผลไม้
“แย่จัง”ปากอิ่มบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนเดินอ้อมไปเปิดน้ำเพื่อล้างแผลและเดินออกจากครัวเพื่อหยิบกล่องปฐมพยาบาลตัวเอง







เพล้ง!!!





“อ๊ะ ตกมาได้ยังไงนะ”

กรอบรูปใหญ่ รูปแต่งงานเพียงรูปเดียวของเค้ากับยุนโฮที่ติดอยู่ในบ้านนี้ตกจากฝาผนังโดยไม่มีสาเหตุ เศษกระจกแตกเกลื่อนกระจาย

“ต้อง เก็บก่อนสินะ ถ้ายุนโฮมาเหยียบเอาล่ะก็แย่เลย แล้วก็คงต้องเอาไป..เก็บ...จริงๆสินะ”แจจุงพึมพำกับตัวเอง แล้วย่อตัวลงค่อยๆเก็บเศษกระจกทีละชิ้น โดยลืมไปเสียสนิทว่าตัวของเค้าเองก็ยังไม่ได้ทำแผล
เป็นแบบนี้ทุกครั้ง...เมื่อมีเรื่องยุนโฮ แจจุงจะลืมเรื่องของตัวเองเสมอ

.

.

“เสร็จ สักที ต้องเอาไปเก็บแล้วสิ อา...แจจุงขอเอาไปไว้ในห้องแจจุงนะยุนโฮ”แขนบอบบางกอดรูปแต่งงานเอาไว้แนบอก เหตุการณ์วันนั้นยังจำติดตา




“เอามาติดทำไม รกบ้าน รูปของนายน่ะชั้นไม่ต้องการ อยากประกาศหรือไงว่าได้แต่งงานกับชั้น”
“แต่..แต่เราแต่งงานกันแล้วนะยุนโฮ”
“แต่ง งาน หึ นายแต่งกับชั้นน่ะใช่ แต่ชั้นไม่ถือว่าแต่งกับนายหรอกนะแจจุง รูปแต่งงานบ้าบอทั้งหลายไม่ต้องมาตั้งให้รก การแต่งงานของเรามันก็แค่ละครฉากนึง ไม่ได้มีความหมายกับใครทั้งนั้น”
“อ่า..เอ่อ..งั้น..งั้นแจจุงของติดแค่..แค่รูปเดียวได้มั้ยยุนโฮ แค่..รูปเดียว”
“หึ ตามใจ แล้วอย่าให้ชั้นเห็นว่ามีเกินจากนี้นะ ไม่งั้นชั้นจะเผาทิ้งให้หมด แล้วอย่าคิดว่าชั้นจะแยแสสนใจมันล่ะ”
“ขอบคุณ ขอบคุณนะยุนโฮ”


.

.

แจ จุงนั่งมองรูปในมือ รูปแต่งงานเพียงรูปเดียวที่มีอยู่ ซึ่งมันเป็นรูปที่ดีที่สุด ที่ดูเหมือนยุนโฮจะยิ้มให้กล้องนิดๆในขณะที่รูปอื่นๆยุนโฮทำตัวเหมือนหุ่น ยนต์ ไร้ชีวิต หากแต่..รูปนี้กลับมีรอยยิ้ม ถึงแม้มันจะเป็นรอยยิ้มที่ให้กับคนอื่นที่เข้ามาในช่วงนั้นพอดีก็ตาม...




Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr



“ใครโทรมากันนะ”ร่างบอบบางลุกขึ้นจากเตียงเดินไปรับโทรศัพท์บ้านที่ตั้งอยู่ในห้องหน้าหวานติดจะแปลกใจเล็
กน้อย ก่อนที่มือขาวจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูแล้วกรอกเสียงลงไป

.

“สวัสดีครับ”
“อะไรนะครับ ครับๆ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”โทรศัพท์ถูกวางลง พร้อมๆกับหน้าหวานใสดูซีดลงราวกับกระดาษ
.

.

ยุนโฮรอแจจุงนะ รอแจจุง...
.
.

“คุณหมอครับ สา...เอ่อ ยุนโฮเป็นอย่างไรบ้างครับ”
“ใจเย็นๆนะครับ คุณยุนโฮบาดเจ็บสาหัสครับ แต่ทางเราได้ช่วยเหลือเบื้องต้นจนปลอดภัยในระดับหนึ่งแล้วนะครับ”
“ระดับหนึ่ง?”
“ครับ...หมอ ไม่ทราบว่าคุณทราบเรื่องนี้หรือเปล่านะครับ แต่ด้วยอุบัติเหตุในครั้งนี้มันค่อนข้างรุนแรงดังนั้น....อา...หมอว่าเราไป คุยในห้องของหมอดีกว่านะครับ ส่วนคุณยุนโฮเดี๋ยวคงจะย้ายไปห้องไอซียู”
“เอ่อ..ครับ”




.

.

.




หลายวันต่อมา...




“หายไปไหน กูถามว่าแจจุงหายไปไหน”เสียงทุ้มคำรามลั่นห้องพักฟื้น มือหนายังคงกดรัวที่มือถือเครื่องเล็ก หากแต่ก็ไม่มีใครตอบรับ
“กูก็บอกแล้วไงว่าไม่รู้ กูไม่เห็นคุณแจจุงเลย ครั้งสุดท้ายเค้าก็โทรมาหากูเรื่องมึงนอนโรงพยาบาลแล้วฝากให้กูกับจุนซูมาดูมึงนี่แหละ”
“แล้วทำไมมึงไม่ถามว่าเค้าจะไปไหน ห๊ะ ไอ้ยูชอน”
“ตอนนั้นกูลืมนี่หว่า มึงก็ยังไงเนี่ยโวยวายหาเค้าทุกวัน ตอนเค้าอยู่ด้วยทุกวันมึงก็ไล่เอาไล่เอา”
“เออ เรื่องของกู แล้วที่ให้ไปหาที่บ้านว่ายังไง”
“ชั้นกับจุนซูไปดูแล้ว ไม่มีใครอยู่เลยว่ะ บ้านปิดเงียบมาก จริงมั้ยจุนซู”
“อื้อ ปิดเงียบมากเลย ดูแล้วเหมือนไม่มีใครอยู่มาหลายวันแล้วล่ะ ฝุ่นงี้หนาเลย”

“แปลก ปกติแจจุงต้องทำความสะอาดทุกวันนี่นา ไปไหนของเค้า”
“นี่นายพูดกับชั้นหรือพึมพำคนเดียววะยุนโฮ ดูคิดถึงคุณแจจุงจัง”

“เรื่อง? ช่างชั้นเถอะน่ะ”
“เออ ไม่ถามแล้วก็ได้ แต่ไอ้ที่ผ่าตัด แล้วก็อาการนายน่ะตกลงว่ายังไงดี จะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร สงสารแฟนชั้นบ้างต้องมาดูแลนายทั้งวัน เมียก็มีแต่ก็ไม่ดูแลให้ดี พอป่วยพอเจ็บเค้าหนีเลย สมน้ำหน้า”
“ปากเหรอ น่ะ เอาเหอะ อย่าให้ชั