SF: พระชายา (ภาค๒ ของสงครางนางสนม)

Paring: Yun-Jae
BY: l-o-o-k-p-a-d

Note: ทุกอย่าง สมมุตินะจ๊ะๆ (แต่เพื่อคิดง่ายๆ ฉิงซางก็คล้ายๆเมือง จ. อึนซานก็คล้ายๆเมือง ก. )
Note2: ฟิคแนวพีเรียด นับได้ว่าเป็น ภาค๒ของสงครามนางสนม แต่เนื้อเรื่องไม่ได้เกี่ยวโยงกันแต่อย่างใด เอาชื่อมาขายเฉยๆ อิอิ
Note3: ฟิคนี้กะปั่นให้จบ มีไม่กี่ตอน ไม่เกิน 10 ตอนนะจ๊ะ ไม่น่าจะดองนาน เพราะเก๊ามะว่างTT
Note4: แน่นอนเหลือเกินว่า พลอตน้ำเน่า ละครช่องเจ็ด ยุงบินหึ่ง วิ๊ง วิ๊ง วิ๊ง









พระชายา





5

สงครามนางสนม 2 by l-o-o-k-p-a-d







นับจากคืนวันนั้น นี่ก็ร่วมเข้าสี่สัปดาห์ผันเปลี่ยนแล้ว ที่พระราชาแห่งอึนซานเสด็จประทับค้างที่ตำหนักในของวังตะวันออกเสมอ ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ทราบกันแต่ว่า คืนแรกที่เสด็จไปที่นั่น ทรงมีพระพักตร์บึ้งตึง หากแต่หลังจากวันแรกนั้นแล้ว พระพักตร์คมคายก็มีรอยยิ้มติดบนใบหน้าเสมอ เช้าทรงออกว่าราชการ ค่ำก็กลับมาที่นี่ และระหว่างเวลานั้นสายพระเนตรก็ไม่เคยละไปจากพระชายาเลยแม้แต่นิด





คล้ายกับว่า จะทรงหลงรักพระชายาเข้าเสียบ้างแล้ว....


ก็พระชายา น่ารัก แสนดีถึงเพียงนั้น...





“อย่างไรพะยะค่ะเสด็จพี่ หม่อมฉันได้ข่าวว่าทรงอยู่ตำหนักพระชายาทุกค่ำคืน” 

“ทำไมหรือชางมิน ไม่ดีหรืออย่างไร เจ้าเองมิใช่หรือ ที่เสนอและสนับสนุนการแต่งตั้งแจจุงเป็นราชินีมาตลอด พี่ของเจ้าก็แค่ทำให้มันถูกที่ถูกทาง”

“ถูกที่ถูกทาง?” ยุนโฮถอนพระทัย วางม้วนกระดาษรายงานผลการเก็บภาษีลง แล้วจึงเงยพระพักตร์มององค์ชายผู้เป็นอนุชาที่ทรงไว้วางพระทัย

“รัชทายาทจากราชินีอย่างไรเล่า” 

องค์ชายดีดนิ้วเปาะ มือได้ยินถ้อยคำน่าฟัง “ราชินี? เสด็จพี่หมายความว่า เสด็จพี่มีคิดจะแต่งตั้งแจจุง อ๊า ดียิ่งๆ แต่..อย่างเดียวหรือพะย่ะค่ะ ไม่มีนอกเหนือจากนั้นบ้างหรือพะย่ะค่ะ” 

“เช่น?”

“ทรงรักแจจุงขึ้นมาบ้าง?”

“ไม่รู้สิ ก็แค่รู้สึกว่า ไม่เหมือนใคร

“อย่างนั้นหรือพะย่ะค่ะ” องค์ชายร่างสูงจุดรอยยิ้มขึ้นที่ใบหน้า ทรงประทับใจแจจุงบ้างแล้วสินะ 

“อื้ม.. แล้วนอกจากนั้นก็คือ.. ข้ารู้สึกว่าตัวเองเขลานักที่มองข้ามแจจุงมาตลอด บางที...สิ่งที่เสด็จพ่อเสด็จแม่เตรียมไว้ให้ ใช่ว่าจะเลวร้ายเสมอไปนี่นะ ชางมิน”

“พะย่ะค่ะ ถูกต้องแล้ว แจจุงน่ะแสนดี น่ารัก ขอเพียงแต่เสด็จพี่ให้โอกาสบ้างก็เท่านั้น ดีจริงๆ แต่...แล้วพระสนมเอกล่ะเสด็จพี่”

“อาราน่ะหรือ...ยิ่งอยู่ไป นางก็เอาแต่ใจเหลือเกิน ทว่า..ก็มีความดีมิน้อยคือนางตั้งครรภ์ ซึ่งมันคือการค้ำจุนบังลังก์ของพี่ เจ้าคงเข้าใจนะในเรื่องของรัชทายาทนั่นสำคัญเพียงใด แต่พี่ก็คิดว่า หากระหว่างนี้ จนก่อนนางคลอด หากแจจุงท้องขึ้นมาได้พี่ก็อาจจะคิดเรื่องตั้งราชินีดูอีกครั้ง” อาราก็ยังรัก แจจุงหรือก็ประทับใจ...

“จริงหรือพะย่ะค่ะ แบบนี้แจจุงของหม่อมฉันก็มีหวังสิพะย่ะค่ะ เสด็จพี่ทรงสนพระทัยแจจุงขึ้นขึ้นบ้างแล้ว อา... เห็นไหมพะย่ะค่ะ หม่อมฉันบอกเสด็จพี่แล้วว่าอย่าทรงมองข้ามแจจุง” องค์ชายยิ้มกว้าง ทำตาโต “งั้นจะช้าอยู่ใยพะย่ะค่ะ เสด็จไปตำหนักพระชายาเสียเดี๋ยวนี้เลย องค์รัชทายาทหลานของหม่อมฉันจะได้มาเกิดไวไว”

“อย่างไรกันชางมิน ข้าบอกแค่จะคิดดูอีกที ไม่ได้บอกว่า..”





“ไม่รู้ล่ะ หม่อมฉันขอทึกทักเองแล้วมีความสุขเองสักหน่อยเถิด เอาล่ะไม่ต้องตรัสแล้วไปตำหนักพระชายาดีกว่าพะย่ะค่ะ”




......................................................พระชายา...........................................................




“พระสนมเพค๊า แย่แล้วเพคะ หม่อมฉันได้ยินพวกนางกำนัลเล็กๆมันซุบซิบกันเพคะ”

“มันซุบซิบว่าอย่างใด”

“มันว่า ฝ่าบาททรงมีแผนที่จะแต่งตั้งพระชายาขึ้นเป็นราชินีเพคะ ถ้าระหว่างนี้ไปจนกว่าพระสนมคลอด พระชายาทรงพระครรภ์ขึ้นมาน่ะเพคะ งานนี้ได้ข่าวมาอีกว่าองค์ชายชางมินทรงส่งเสริมเสียสุดลิ่มทิ่มประตูเชียวเพคะ” 

“อย่างนั้นเหรอ ชางมินอีกแล้วรึ ข้าไม่ปล่อยมันไว้แน่ แต่...ที่เจ้าพูดมา จริงรึ ฝ่าบาทจะทำเช่นนั้นจริงรึ แล้วข้าล่ะ ทรงทำแบบนี้ได้เช่นไร ทรงไปรักไปชอบไอ้แจจุงพระชายานั่นแล้วใช่หรือไม่ ห๊า มิยอง” มือขาวกำแน่นที่หน้าตักจนกระโปรงผ้าไหมปักดิ้นทองยับยู่ยี่

“ไม่ทราบสิเพคะ แต่ฝ่าบาทก็กกพระองค์อยู่ตำหนักพระชายาทุกวัน มันก็ไม่แน่นะเพคะ สวยขนาดนั้น เอาใจขนาดนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะทรงรัก..”


“นังมิยอง!!!”


“ขออภัยเพคะพระสนม...”



“แล้วเช่นนี้จะทำอย่างไรดี ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้นะ แกก็รู้ชายถึงจะท้องยาก แต่ก็ท้องได้ถ้าอยู่ด้วยกันทุกวันทุกคืนแบบนี้ ข้า...ข้าไม่ยอมหรอกนะถ้ามันท้อง ข้าไม่ยอม อย่างไรก็ไม่ยอม ข้าต้องเป็นราชินีแห่งอึนซาน ราชินีเท่านั้น เจ้าได้ยินหรือไม่!!


“ได้ยินเพคะ”

“ข้าอุตส่าห์ตามฝ่าบาทกลับมาจากฉิงซาง อุตส่าห์ยอมให้ไอ้บ้าหน้าไหนก็ไม่รู้ที่เจ้าหามาน่ะ นังมิยอง ลูบไล้ตัวข้า ข้าแสนขยะแขยงจนสุดจะทน แล้วเจ้ายังไปขอความช่วยเหลือจากฝ่าบาทช้าอีก ข้าจะอาเจียนอยู่แล้ว แสนจะลำบากเกินทน นี่เพียงแค่นึกถึงน้ำย่อยของข้าก็อยากจะออกมาแล้ว!”

“โถ...พระสนมเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ช้านะเพคะ แล้วไอ้ขอทานนั่นหม่อมฉันจ้างมาอย่างดี มันไม่ทำอะไรพระสนมสักหน่อยนี่เพคะ ถึงจะลูบไล้ไปบ้าง แต่สุดท้าย ฝ่าบาทก็หลงรัก สงสารพระสนมนะเพคะ แล้วก็ทรงรักพระสนมนะเพค๊า....” สองมือมิยองเข้าบีบนวดต้นขาของเจ้านายที่รักเหนือชีวิต

“รัก? รักอย่างไรกัน ตอนนี้ทรงไปอยู่ตำหนักแจจุงนั่นอีกแล้วเจ้าก็รู้นี่ ฮึ้ย คอยดูเถอะเดี๋ยวมันได้ท้องแน่ๆ แล้วข้า นายของเจ้าจะหมดความหมาย!”


ตากลมหันไปทางตะวันออก “ทรงไปตำหนักนั้นทุกวันๆ ทางนั้นก็มีโอกาสท้องมากขึ้นทุกๆที ส่วนนายของเจ้า โอกาสก็เลือนหายไปเรื่อยๆ เวลามันไม่คอยท่าแล้วนะมิยอง” สองมือที่เคยกำ ยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนเรียบซึ่งคาดไว้ด้วยผ้าไหวปักลายสวย “นับแต่ที่เจ้าบอกให้ข้าบอกฝ่าบาทว่าท้อง จนตอนนี้ข้าต้องท้องเกือบสี่เดือนแล้ว แต่เจ้าก็รู้ ข้าไม่ได้ท้อง แล้วฝ่าบาทก็ไม่เสด็จมาเช่นนี้ โอกาสจะท้องขึ้นมาบ้าง มันจะเกิดได้อย่างไร นับวันท้องข้าก็ต้องโตขึ้นๆ ฝ่าบาทหรือจะร่วมเตียงกับข้าถ้าท้องข้ายิ่งโต หึ แล้วข้าจะท้องจริงๆได้อย่างใด มันจะได้อย่างใด ข้าจะท้องขึ้นมาจริงๆได้อย่างใด!!”


“เบาๆเพคะพระสนม หน้าต่างมีหู ประตูมีช่องนะเพคะ”

“เราจะปิดได้นานเท่าใดมิยอง สักวันความมันต้องแตกอยู่ดี และถ้าความแตกเรา... ทั้งข้าแล้วก็เจ้าได้ซวยกันหมด แค่ถ้าทรงให้หมอหลวงมาตรวจเอง ทั้งเจ้ากับข้าก็คงไม่เหลือหัว”

“ทรงกลัวไปทำไมเพคะ ทรงบอกฝ่าบาทแล้วนี่นาว่าตระกูลพระสนมต้องใช้หมอประจำตระกูลเท่านั้น ซึ่งก็คือญาติหม่อมฉัน พระสนมก็ทนๆทำเหมือนท้องไป สุดท้ายวันคลอด พระสนมก็หาเด็กที่ไหนสักคนมาเป็นพระโอรส”

“เจ้าคิดว่ามันทำง่ายหรือไร! ข้าไม่น่าเชื่อเจ้าเรื่องนี้แต่แรกเลย หึ ฝ่าบาทนะฝ่าบาท ทำไมไม่แต่งตั้งข้าแต่แรกที่ข้าว่าท้องนะ เรื่องมันจะได้จบๆ” หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างอรชรลุกขึ้นจากเก้าอี้ สองมือขย้ำผ้าเช็ดหน้าผืนบาง สองเท้าก้าวเดินกลับไปกลับมา “ข้าควรจะทำอย่างไรดี ข้าจะทำอย่างไรเพื่อแก้ปัญหานี้ได้” 



“อา...พระสนม...อย่างน้อยท้องได้ ก็แท้งได้นะเพคะ”



“แท้งรึ? เจ้าพูดโง่ๆ ข้าแข็งแรงเช่นนี้จู่ๆแท้งได้อย่างไร หมอหลวงต้องรู้แน่ แล้วเจ้าไม่รู้ล่ะสิว่าหากพระสนมแท้งลูกไร้สาเหตุ หรือไม่ดูแลตัวเองจนแท้งจะมีโทษเช่นใด”


“เช่นใดเพคะ”


“ตำหนักเย็น!” ร่างขาวบอบบางหยุดที่ริมหน้าต่าง ตากลมหลับนิ่งคิดหาทางออก ตำหนักเย็น 





ตำหนักเย็นเชียวนะ



แต่....









แท้ง.... ท้องได้ก็แท้งได้... แท้งหรือ...


พระสนมหรือฝ่ายในทำผิด....ตำหนักเย็น....ตำหนักเย็นงั้นรึ...







“มิยอง...”

“เพคะ”




“พรุ่งนี้เจ้าไปหาเลือดสดๆใส่ถุงหนังมาให้ข้าที!”




......................................................พระชายา...........................................................



สองมือขาวดึงเข็มเล่มเล็กขึ้นลงสักพักก็ผลัดยกหยิบของในมือนั้นขึ้นมอง แล้วมุมปากก็ยกยิ้มหวานๆ เป็นภาพชวนมองของใครที่ได้ผ่านมาเห็น แต่นั่นจะมีสักกี่คนกันที่ได้เข้ามาถึงพระราชฐานชั้นในขนาดนี้